door Andrew | 20 december 2009 | Hip-Hop
Blakroc – Blakroc [Hip-Hop][2009]
Eind november verscheen dit werkje, een samenwerking tussen The Black Keys en diverse prominente rappers, waaronder Mos Def, Q-Tip en Pharoahe Monch. De muzikale basis wordt gevormd door nieuwe rock/pop composities van eerder genoemde band en zang en rap is (uiteraard) in handen van de gasten. Ik vind het een combinatie die uitstekend uit de verf komt, maar moet wel zeggen dat het echt een Hip-Hop plaat is (en dus minder interessant wanneer je wél gecharmeerd bent van The Black Keys, maar niks met rappers hebt). Wat maakt dat het op mij zo’n indruk maakt is (heb ik het wel vaker over gehad) de combinatie van échte muzikanten (in plaats van computertechnisch gerealiseerde soundbeds) met Hip-Hop. Dit wordt mijns inziens vooral goed hoorbaar in nummers als ‘Ain’t Nothing Like You,’ What You Do To Me,’Why Can’t I Forget’ en ‘Tellin’ Me Things.’ Dat wil uiteraard niet zeggen dat de andere nummers minder zijn, maar daar is de feel nog meer Hip-Hop.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 27 maart 2009 | Soul
Prince – MPLSound [Soul][2009]
Zoals hieronder gezegd bracht Prince drie albums tegelijk uit. Het andere album van zijn eigen hand is MPLSound en heeft een duidelijk ander geluid dan ‘Lotusflow3r’ Het bevat negen nummers, waarvan zes absolute toppers, maar drie ‘dertien-in-een-dozijn’ niemendalletjes. De sound is er meer één van Prince met zijn drumcomputer en ‘pitched-up-voice’ (lekker) en klinkt heel erg als uit de periode 1986-1987. Echter als complete plaat spreekt het mij door die mindere nummers niet zo aan. Dit komt wellicht ook door de volgorde van de nummers, beginnend met drie lekkere funky songs, zakt het helemaal in in het midden gedeelte (daar staan de mindere songs). De conclusie voor mij is dat ik van deze nummers waarschijnlijk een fijne playlist maak, aangevuld met de losse track ‘PFunk’ van vorig jaar, ‘Paradigm’ met George Clinton en één van de weininge goede nummers van ‘Planet Earth’ (‘Chelsea Rodgers’). Dat tezamen maakt het voor mij toch weer een compilatie zonder skipmomenten. De sound van de snellere nummers (‘Box Of Chocolates’, ‘Dance 4 Me’) deed me gelijk denken aan Madonna. Zeker niet qua overall sound, maar de gedachte schoot door mijn hoofd dat zij op de een of andere manier met dit soort tracks hedentendage nog hits weet te scoren en dat Prince daar toch wat moeite mee heeft. ‘No More Candy 4 U’ had zo van ‘Dirty Mind’ af kunnen komen en ‘Ol Skool Company’ zou niet op ‘Sign Of The Times’ hebben misstaan. ‘Valentina’ is het enige wat rustigere nummer dat ik hier goed vind, het is intrigerend door de opvallende wisselingen die het neemt en heeft (mede door de gitaarsolo) wel iets weg van Santana. Op ‘MPLSound’ staan kortom een aantal van Prince’ beste nummers in jaren, maar het geheel wordt een beetje teniet gedaan door enkele missers.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod</a
