door Andrew | 11 april 2009 | Soul
Leela James – Let’s Do It Again [Soul][2009]
Op haar debuutalbum zong Leela James al over het gebrek aan échte soulmuziek zoals vroeger werd gemaakt(in haar enige hitje ‘Music’). Blijkbaar is ze zelf niet creatief genoeg om daar een bijdrage aan te leveren en heeft ze besloten een eerbetoon op te nemen aan de grote Soulartiesten (zoals de laatste maanden wel door meer artiesten wordt gedaan). Het resultaat is van een uitstekende kwaliteit. Gelukkig heeft ze wel voor een aantal iets minder voor de hand liggende nummers gekozen dan bijvoorbeeld Seal vorig jaar deed (anders is het net of je alleen naar een andere stem luistert, al is de sound wel heel anders). Opvallend hierbij zijn ‘I Want To Know What Love Is’ (in het origineel toch niet echt een soulsong) en een fijne (vaker door soulartiesten gecoverd) versie van de Stones ‘Miss You.’ Ze heeft zich duidelijk omringd met goede muzikanten en er is ook niet bezuinigd op de hoeveelheid. De hele kast is opengetrokken: blazers, orgels, achtergrondzang, begeleiding, kortom een complete ‘organische’ sound.
Absolute uitschieter voor mij is de Otis Redding song ‘Simply Beautiful,’ waarin ze zeer ingetogen, breekbaar en rauw klinkt. Met een set van dit soort nummers mag ze wat mij betreft dit jaar wel weer naar NSJ komen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 3 december 2008 | Soul
Seal – Soul [Soul][2008]
Of het nu komt door het succes van Amy Winehouse of dat het gewoon de tijdgeest is; bijna elke artiest lijkt de laatste tijd terug te grijpen op (klassieke) Soul. Waar de een gloednieuwe muziek maakt met een ’twist’, maakt de ander covers waarmee eer wordt betoond aan de grote klassieke soulzangers van weleer. Seal kan onder deze laatste geschaard worden, want zijn nieuwste album, toepasselijk ‘Soul’ getiteld (allitereert fantastisch ‘Seal – Soul’), bevat louter nummers die een ieder reeds in de originele versie zou moeten kennen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een sublieme plaat is geworden. De productie is fenomenaal (er is absoluut niet bezuinigd op instrumentatie en kwaliteit) met veel violen, blazers en een hele vette, volle sound. Tel daar bij op dat de stem van Seal zich meer dan uitstekend leent voor de vertolking van deze klassiekers en je vraagt je ter plekke af waarom hij dit niet eerder heeft gedaan. Het album bestaat uit een goede mix van gedragen ballads zoals ‘A Change Is Gonna Come’ en ‘It’s A Man’s Man’s World’ en meer uptempo songs zoals het swingende ‘Knock On Wood’, ‘Here I Am (Come And Take Me) en ‘I Can’t Stand The Rain’. Klapstuk is voor mij het laatste nummer ‘People Get Ready’ (van The Impressions/Curtis Mayfield) met een (semi)akoestiche gitaar beginnend, langzaam toewerkend naar een apotheose onder begeleiding van violen en een gospelkoor.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
01. 
02. 
03. 
04. 
05. 
06. 
07. 
08. 
09. 
10.