door Andrew | 26 juni 2010 | Playing On My iPod, Soul
Alain Clark – Colorblind [2010][Soul]
Enkele weken terug is deze tweede (Engelstalige) plaat van Alain Clark verschenen en nieuwsgierig als ik was naar zowel het resultaat als de ontwikkeling van Alain moet ik zeggen dat het een mooi en goed album is geworden. Je hoort dat er veel aandacht is besteed aan de productie, maar ook aan de nummers. Zo is er hier en daar wel een verrassing te horen (als in: niet alleen maar recht-toe-recht-aan liedjes). Bijvoorbeeld in de titelsong en ‘Good Days’ waarin regelmatig van ritme wordt afgeweken, of de song gewoon een andere wending neemt na het eerste deel.
Ik was erg bang dat ‘Colorblind’ vooral veel mierzoete ballades zou bevatten, maar ben erg opgelucht dat dit tot een minimum beperkt is. Daarbij moet ik zeggen dat de ballads van een buitengewone (internationale) kwaliteit zijn. ‘Too Soon To End’ is hier een voorbeeld van en had zo maar een Stevie Wonder cover kunnen zijn (erg lekker duet met fijne gitaarsolo trouwens).
Kortom: het zwijmelt waar het kan, het swingt waar het moet en is een puike opvolger van ‘Live It Out’.
door Andrew | 17 februari 2010 | And Then Some!
Op Radio6.nl heb ik zojuist mijn stem uitgebracht op de Zwarte Lijst.
Hieronder de nummers (in willekeurige volgorde) die mijns inziens absoluut niet mogen ontbreken:
Dit zijn uw favorieten uit de lijst
|
| 1 |
Al Green – Let’s stay together |
| 2 |
Sly & The Family Stone – If you want me to stay |
| 3 |
Ray Charles – Georgia on my mind |
| 4 |
Prince – If I was your girlfriend |
| 5 |
Otis Redding – I’ve got dreams to remember |
| 6 |
James Brown – Woman |
| 7 |
Dave Brubeck – Take five |
| 8 |
Commodores – Brick house |
| 9 |
Bill Withers – Use me |
| 10 |
Stevie Wonder – Superstition |
Dit zijn uw vrije keuzes
|
| 1 |
D’Angelo – Untitled (How Does It Feel) |
| 2 |
R. Kelly – If I Could Turn Back The Hands Of Time |
| 3 |
Martin Luther – Daily Bread |
door Andrew | 13 januari 2010 | Pop
Mamas Gun – Routes To Riches [2009][Pop]
Over dit album zag ik recentelijk zoveel positieve berichten voorbij komen dat het voor mij onmogelijk was geworden het niet te beluisteren. Dit collectief, onder leiding van zanger/componist Andy Platts, heeft zichzelf vernoemd naar het succesvolle gelijknamige album van Erykah Badu. Dit schiep voor mij wel wat verwachtingen wat de muziekstijl betreft, maar die bleken totaal niet uit te komen. Sterker, de eerste keer beluisteren bracht nog niet gelijk de gewenste ‘klik’ bij me te weeg, misschien wel vanwege het feit dat niet aan die verwachtingen werd voldaan. Het vreemde is echter dat de plaat me zo intrigeerde dat ik hem inmiddels, in krap een week, een keer of 8 beluisterd heb. Het is een zeer gevarieerd popalbum, dat heen en weer gaat tussen aan de eighties denkende popsound (‘House On A Hill,’ ‘Rico’ en ‘Chasing Down Shadows’ bijvoorbeeld) en pure soul-funk die wel wat weg heeft van Jamiroquai (‘You Are The Music,’ ‘Psycho Territory’). Zelfs vleugjes Lenny Kravitz en Stevie Wonder kan ik niet ontkennen. Verrassend!
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xdxu7X5fLAk&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 30 december 2009 | Soul
Robin Thicke – Sex Therapy: The Experience [Soul][2009]
Een waarschuwing vooraf: deze plaat is erg lekker, maar ook glad, commercieel en clichés worden niet geschuwd.
De weg die Thicke bewandelt is op zich wel verrassend. In 2002 breekt hij wereldwijd door met zijn single ‘When I Get You Alone,’ een popsong gebaseerd op een sample Beethovens Symphonie no. 5. De clip is zoveel op tv geweest, dat iedereen hem nog wel zal kennen (ik heb hem onderaan maar even toegevoegd als reminder): een langharige fietscourier die al zingend door New York fietst.
Het bijbehorende album (A Beautiful World) vond ik geniaal: poppy met invloeden die tussen de Beatles en Stevie Wonder heen en weer vlogen.
Daarna kwam hij onder de invloed van The Neptunes en andere aan Hip-Hop/R&B gelieerde producers, knipte zijn haar kort en werd meer en meer een hedendaagse R&B zanger. De albums die werden gereleased (twee) vond ik duidelijk minder, er stonden wel enkele (hele) goede nummers op, maar het was mijns inziens te veel eenheidsworst.
Maar nu is zijn vierde album verschenen en die vind ik ronduit intigrerend. Als een mix van een soort blanke R. Kelly en Justin Timberlake zingt hij zijn weg door, uitstekend geproduceerde, hedendaagse R&B/Pop/Soul. Met medewerking van diverse andere artiesten (o.a. Jay-Z, Snoop Dogg en Estelle) zijn een aantal zeer prettig in het gehoor liggende songs opgenomen. ‘Meiple,’ ‘Rollacoasta’ en ‘Sakin’ It 4 Daddy’ zijn de wat snellere nummers (Justin Timberlake achtig), en nummers als ‘Sex Therapy,’I Got U’ en ‘Mona Lisa’ zijn meer de R. Kelly kant. Heerlijk.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=B7K7orMOHqY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 29 augustus 2009 | Soul
Rufus feat. Chaka Khan – Rags To Rufus [Soul][1974]
Chaka Khan is mij natuurlijk al een hele tijd bekend. Eigenlijk al vanaf haar succes met het Prince nummer ‘I Feel For You’ uit begin jaren 80. Sindsdien volg ik trouw wat ze zoal uitbrengt en het een is beter dan het ander, maar ze is hoe dan ook een fenomenale zangeres. Al jaren hoor en lees ik ook verhalen over de tijd dat ze zong bij de Amerikaanse Funk/Soul band Rufus, maar op de een of andere manier ben ik pas dit jaar op onderzoek uitgegaan naar muziek van dit collectief (Shame on Me!). Geen idee waarom dat zo lang geduurd heeft, maar het zorgt er wel voor dat ik (zoals ik wel vaker doe) muzikale pareltjes ontdek en helemaal uit mijn dak kan gaan van een plaat die reeds in een ver verleden is uitgebracht. Je raad het al ‘Rags To Rufus’ is mijns inziens zo’n monumentaal stukje cultuur om de vingers bij af te likken.
Het is een plaat met een écht bandgeluid, het klinkt alsof het in een ‘live’ sessie is opgenomen in plaats van een studioproductie waarbij iedereen zijn partij apart inspeelt (weet niet of het zo is). Het openingsnummer is de door Chaka Khan en Ray Parker Junior geschreven klassieker ‘You Got The Love’ en met dat groovy nummer (met zijn hele, hele fijne basloop) zet direct de toon. Alles wat je verwacht bij zo’n plaat is aanwezig: de goede grooves, veel funky instrumenten (orgel, gitaar, bas, blazers) en op zijn tijd een fijne bluesy gitaarsolo. Dat aangevuld met de (jonge) soulstem van Chaka maakt dat het klinkt als een klok. De afwisseling van instrumentale nummers, uptempo met zang en ballads is ook uitstekend, waardoor er geen moment van verslapping optreed. Naast de eigen nummers staat er tevens een cover op van Stevie Wonders ‘Tell Me Something Good’ (hele fijne versie), en deze past uitstekend in de totale sound van de band.
Tot slot ook nog de complimenten voor de gave hoes, kortom het kan niet op, aanschaffen en zelf luisteren!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
