door Andrew | 23 november 2010 | And Then Some!
Na al negatief verrast te zijn door de enorm tegenvallende eerste single ‘The Time (Dirty Bit)’ van hun nieuwe album heb ik gisteren de hele plaat
beluisterd. Conclusie: 1x luisteren, deleten van de iPod en niet meer over nadenken.
Waar ik eerder de Loftrompet stak over het lef dat BEP toont door na een succesvolalbum voor een andere muzikale koers te kiezen moet ik hier concluderen dat ze een baggerplaat hebben opgenomen. Goedkoop, gemakkelijk, niet creatief, kortom:’The Beginning’ is eigenlijk ‘The End’ van de Black Eyed Peas!
door Andrew | 28 december 2009 | Hip-Hop
Fresh Espresso – Glamour [Hip-Hop][2009]
Deze plaat kwam ik toevallig tegen bij het rondneuzen op internet. Ik werd getrokken door de (muzikale) vergelijking met Outkast en besloot een op mijn gemak te gaan luisteren. Al snel concludeerde ik dat de vergelijking niet vergezocht was, al moet ik ook zeggen dat de elektronische sound van het laatste Black Eyed Peas album ook als inspiratie kan hebben gediend. Lekker veel samples en synthesizers vormen de sound van dit album. De rap ligt lekker in het gehoor, qua teksten is het wat minder spannend. Ik heb op internet nog niet erg veel over de band terug kunnen vinden (een MySpace pagina), dus weet nog niet echt wat hun antecedenten zijn. Dat is natuurlijk niet erg, de muziek is het belangrijkst, maar ik lees graag wat meer over de artiesten waar ik naar luister.
Commercieel gezien lijkt het mij een buitengewoon interessante plaat en als er een single succesje volgt zou het nog wel eens goed kunnen gaan verkopen.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Z7wXpdTzom0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 24 juni 2009 | Pop
The Black Eyed Peas – The E.N.D. [Pop][2009]
Als fan van het (bijna) eerste uur (dus voor ze doorbraken bij de massa :-)) moet ik zeggen dat ik behoorlijk verrast was door de nieuwe sound van The BEP. Natuurlijk heeft hun muziek al jaren niks meer weg van de ‘underground’ Hip-Hop van de eerste twee albums, maar wanneer je dat voor lief kunt nemen zijn ze in staat om uitstekende platen te maken. Overigens moet je dan ook voor lief nemen dat de teksten niet van een erg hoog niveau zijn, maar kijk daar eens door heen en geniet van de vrolijke sound die ze weten neer te zetten. In het begin werd ik wat overdonderd door het enorm ‘electronische’ geluid en de nog verder vergrootte afstand van Hip-Hop die The E.N.D. voortbracht. Na drie keer luisteren werd ik echter toch gegrepen door de positieve feestvibe die het album bevat. De ene dansbare song volgt de ander in zo’n rap tempo op, dat stil blijven zitten er niet meer bij is.
Het album is in twee versies uitgebracht, als 1CD en als 2CD. De tweede cd bevat een aantal extra nieuwe tracks en enkele remixen van oude hits in de ‘electronische’ stijl van het album. Deze laatste zijn wat mij betreft volstrekt overbodig en voegen helemaal niks toe. Wanneer ik me beperk tot de nieuwe nummers kan ik alleen maar mijn petje afnemen voor de durf die het collectief toont (wanneer je je zo focust op een jonge doelgroep is er sprake van een zeker afbraakriscico wanneer je iets zo afwijkends op de markt brengt t.o.v. je vorige plaat).
Gelukkig (vind ik) staan er geen echte ballads op. Om je een idee te geven van de sound hieronder een filmpje (de rest van het album is echt vergelijkbaar):
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=19rG2CHvCQY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
