Robin Thicke – Sex Therapy: The Experience

door | 30 december 2009 | Soul

Robin Thicke – Sex Therapy: The Experience [Soul][2009]
Een waarschuwing vooraf: deze plaat is erg lekker, maar ook glad, commercieel en clichés worden niet geschuwd.
De weg die Thicke bewandelt is op zich wel verrassend. In 2002 breekt hij wereldwijd door met zijn single ‘When I Get You Alone,’ een popsong gebaseerd op een sample Beethovens Symphonie no. 5. De clip is zoveel op tv geweest, dat iedereen hem nog wel zal kennen (ik heb hem onderaan maar even toegevoegd als reminder): een langharige fietscourier die al zingend door New York fietst.
Het bijbehorende album (A Beautiful World) vond ik geniaal: poppy met invloeden die tussen de Beatles en Stevie Wonder heen en weer vlogen.
Daarna kwam hij onder de invloed van The Neptunes en andere aan Hip-Hop/R&B gelieerde producers, knipte zijn haar kort en werd meer en meer een hedendaagse R&B zanger. De albums die werden gereleased (twee) vond ik duidelijk minder, er stonden wel enkele (hele) goede nummers op, maar het was mijns inziens te veel eenheidsworst.

Maar nu is zijn vierde album verschenen en die vind ik ronduit intigrerend. Als een mix van een soort blanke R. Kelly en Justin Timberlake zingt hij zijn weg door, uitstekend geproduceerde, hedendaagse R&B/Pop/Soul. Met medewerking van diverse andere artiesten (o.a. Jay-Z, Snoop Dogg en Estelle) zijn een aantal zeer prettig in het gehoor liggende songs opgenomen. ‘Meiple,’ ‘Rollacoasta’ en ‘Sakin’ It 4 Daddy’ zijn de wat snellere nummers (Justin Timberlake achtig), en nummers als ‘Sex Therapy,’I Got U’ en ‘Mona Lisa’ zijn meer de R. Kelly kant. Heerlijk.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=B7K7orMOHqY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Common – Universal Mind Control

door | 25 december 2008 | Hip-Hop

Common – Universal Mind Control [Hip-Hop][2008]
What The F#$K?! Common wil commercieel gaan?! Verrast als ik was door de, voor mij, vrij plotselinge release van het nieuwe album van mij Hip-Hop held Common, viel ik bijna van mijn stoel toen ik de plaat beluisterde. Bijna geheel geproduceerd door The Neptunes, waardoor de sound totaal anders is dan zijn eerdere werk (maar wel gelijk heel herkenbaar als Neptunes sound) en nauwelijks nog maatschappijkritische, sociaal sterke teksten (maar 4-letter-words en verheerlijking van Bling-Bling). Hoe moet ik dit uitleggen? In een interview las ik dat Common (net als zijn maatje Kanye West) ook wel eens een hitalbum wilde hebben. Meer is het volgens mij ook niet: een tussendoortje voor de massa en de dancefloor (al verwacht ik niet dat het een internationale best-seller zal worden). Natuurlijk klinkt het lekker commercieel en zal ik het wel een tijdje draaien, maar het zal niet de boeken in gaan als één van Commons beste albums.
Kortom: Heel leuk voor nu, volgende plaat graag weer in de oude stijl.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod