door Andrew | 31 maart 2018 | Spinning Vinyl
De eerste keer dat ik hoorde dat Wende met een Nederlandstalig project bezig was had ik mijn twijfels. Ik was zó enorm blij met haar switch naar het Engels dat ik nog steeds niet kan zeggen welk van haar twee vorige albums ik het best vind.
Vorig jaar bezocht ik haar theatervoorstelling Mens. Dit was zeer indrukwekkend. Ondanks mijn bedenkingen dus, want het was voornamelijk in het Nederlands. Ik was overdonderd door het geheel, de combinatie van de muziek, tekst, beeld en haar fenomenale stem. Voor mij dus een totaalbeleving die zijn weerga niet kende.
En nu… is er dan eindelijk het album. Uiteraard zonder het visuele aspect van het theater, maar wat is dit goed zeg.
Ik vind hem van begin tot eind perfect. Geen enkel nummer is een dissonant, de opbouw en de sfeer zijn geweldig. De teksten zijn heerlijk, mooi doordacht en passen perfect in de mix.
Bedankt Wende, voor een prachtige plaat en dat ik nu uit drie van je albums niet kan kiezen welke ik het beste vind :-).
door Andrew | 28 oktober 2009 | Pop
Wende – No. 9 [Pop][2009]
Op het verschijnen van dit album werd ik gewezen door een welwillende en enthousiaste collega. Als dat niet gebeurd was vermoed ik dat hem nooit beluisterd zou hebben en dat zou een enorm gemis zijn geweest. Het is voor het eerst dat Wende een Engelstalige plaat heeft uitgebracht en kan wat mij betreft wedijveren met de beste internationale releases in het genre.
Het is een rijk georkestreerde plaat geworden met prachtige, soms erg verrassende nummers. Het is niet gemakkelijk om dit te typeren en dat geeft voor mij al aan dat we hier iets bijzonders hebben om te beluisteren. Om toch wat vergelijkingen te proberen te maken hoor ik er wel iets in van Nellie McKay, Kate Bush en Joni Mitchell. Wende is vooral bekend geworden door haar vertolking van Franse Chansons en, alhoewel haar stem daar op momenten wel aan doet denken, daar is qua muziekstijl hier helemaal niks van te merken.
De nummers zijn met zorg geschreven en er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van klassieke instrumenten (strijkers, maar ook diverse blaasinstrumenten en percussie). Het verrassende zit hem in de wendingen die de songs nemen, het zijn geen recht-toe-recht-aan songs. Luister maar eens naar het formidabele ‘Roses In June’ en ‘Dream,’ dan wordt direct duidelijk wat ik bedoel.
Het hele album staat vol met van dit soort opvallende juweeltjes van songs en gezien het aantal keren dat ik er nu al (in een week) naar geluisterd heb is mijn voorspelling dat dit minimaal de op-één-na beste plaat van het jaar voor mij zal worden.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
