Na zijn vorige, mij zeer tegenvallende, album uit 2009 was ik toch weer hoopvol gestemd op een goed album. Temeer daar de vroeg ‘gelekte’ fantastische hoes bij mij een vuige rockplaat suggereert. Helaas, ’t was niet wat ik gehoopt had. Uiteraard is het prima geproduceerd, maar ik vind het softe muziek en mis de scherpte van de bluesy gitaarvirtuoos John Mayer. Voor mij staan er welgeteld twee heel goede nummers op: ‘Something Like Olivia’ en ‘Love is a Verb’.
John Mayer’s Born and Raised (2012): Fantastische hoes, saaie middle-of-the-road muziek
Er dus helemaal niets mis met deze prachtige middle of the road plaat. Sterker nog:’het is 1 van de betere middle of the road platen. Hou je van Simon & Garfunkel, John Denver, Neil Diamond of the Eagles dan is deze plaat voor jou. En Luister ook eens naar de teksten. Zijn echt de moeite waard. Top nummers zijn Speak for me en A face to call home en the age of worry. (Een keer wat anders als 100 dezelfde prince platen of Alain Clark die er zo 25 voor hem bijmaakt zonder dat je het merkt, Grapje!)
Grappig dat je S&G, John Denver, Neil Diamond en The Eagles aanhaalt, dat zijn (toevallig of niet) net artiesten waar ik helemaal niks mee heb.
Teksten kunnen goed zijn, maar dat gaat (wat mij betreft) pas op als de muziek klopt en dat vind ik hier niet het geval.
Ik voel me bij John Mayer gewoon beter wanneer hij in zijn Jimi Hendrix modus is.
In dat geval snap ik dat je het een saaie plaat vindt. En natuurlijk vind ik John Mayer ook het gaafste als ie meer Hendrix-achtige gitaar rock maakt. Ik hoorde dat ie al weer met een nieuwe plaat bezig is dus wie weet.
Of hopelijk snel weer een John Mayer Trio plaat!
Hij is gelukkig pas 33 en niet aan de drugs en woont in Montana dus we zullen nog een hoop van hem horen. En als die operatie in september niets gaat worden dan zal die waarschijnlijk meer met zijn gitaar gaan praten. Wie weet wat er nog komt 😉