Alain Clark – Colorblind

Alain Clark – Colorblind

door | 26 juni 2010 | Playing On My iPod, Soul

Alain Clark – Colorblind [2010][Soul]
Enkele weken terug is deze tweede (Engelstalige) plaat van Alain Clark verschenen en nieuwsgierig als ik was naar zowel het resultaat als de ontwikkeling van Alain moet ik zeggen dat het een mooi en goed album is geworden. Je hoort dat er veel aandacht is besteed aan de productie, maar ook aan de nummers. Zo is er hier en daar wel een verrassing te horen (als in: niet alleen maar recht-toe-recht-aan liedjes). Bijvoorbeeld in de titelsong en ‘Good Days’ waarin regelmatig van ritme wordt afgeweken, of de song gewoon een andere wending neemt na het eerste deel.

Ik was erg bang dat ‘Colorblind’ vooral veel mierzoete ballades zou bevatten, maar ben erg opgelucht dat dit tot een minimum beperkt is. Daarbij moet ik zeggen dat de ballads van een buitengewone (internationale) kwaliteit zijn. ‘Too Soon To End’ is hier een voorbeeld van en had zo maar een Stevie Wonder cover kunnen zijn (erg lekker duet met fijne gitaarsolo trouwens).

Kortom: het zwijmelt waar het kan, het swingt waar het moet en is een puike opvolger van ‘Live It Out’.

Jamie Lidell – Compass

Jamie Lidell – Compass

door | 20 juni 2010 | Playing On My iPod, Soul

Jamie Lidell – Compass [2010][Soul]
Dit is zo’n buitengewoon goede plaat dat ik hem op termijn in mijn Top-10 Albums aller tijden zie verschijnen. Begrijpelijk dus dat ik het by far de beste album release van 2010 tot nu toe vind. Alhoewel het mijns inziens geen gemakkelijke plaat is voor de massa lijkt hij ook (terecht) door het grote publiek goed opgepakt te worden.  Muzikaal gezien avontuurlijk, zeer goed uitgebalanceerd, gevarieerd en een zeer goede mix tussen soul en pop.

Jamie Lidell volg ik al op de voet sinds zijn debuutalbum en ik ben buitengewoon gecharmeerd van zowel zijn zang (stem dus) als de creatieve weg die hij durft af te leggen (zijn vorige album ‘JIM’ was bijvoorbeeld totaal anders, veel ‘gladder geproduceerd’). ‘Compass’ is de plaat die ik de afgelopen weken verreweg het meest heb gedraaid en ik blijf er verrassingen in ontdekken. Mede geproduceerd door Beck en met medewerking van onder andere Nikka Costa waren mijn verwachtingen op voorhand ook wel hooggespannen.

De sound bevat erg veel 80’s elementen en klinkt als een warm bad. Duidelijk is dat er rijkelijk geput is uit het muzikale oeuvre van Prince (luister bijvoorbeeld maar eens naar ‘I Wanna Be Your Telephone’), maar om heel eerlijk te zijn, zo’n goede plaat als deze heeft Prince al (tientallen) jaren niet afgeleverd.
Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald: Rock in ‘You Are Waking,’ Pop in ‘Compass,’ Soul in ‘She Needs Me,’ kortom veel variatie. Maar het mooie is dat het album als geheel klopt als een bus, van begin tot eind ontstaat nergens het gevoel dat een nummer er niet op thuis hoort.

‘Flesh Tone’ slecht nieuw album van Kelis

door | 28 mei 2010 | And Then Some!

Kelis - Flesh ToneDe nieuwe plaat van Kelis valt me bijzonder tegen. Sterker nog, ik vind hem ronduit slecht. Zoals ik wel eens eerder heb gezegd kan ik het enorm waarderen wanneer een artiest het aandurft zijn/haar muzikale koers te wijzigen, maar hier wordt mijns inziens de plank volledig mis geslagen.

Simpele, platte, elektronisch gestuurde deuntjes die wat mij betreft helemaal niks toevoegen aan het oeuvre van de dame die ooit zo’n geweldige plaat als ‘Kaleidoscope’ uitbracht.

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

Blaudzun – Seadrift Soundmachine

door | 8 mei 2010 | Playing On My iPod, Pop

Blaudzun – Seadrift Soundmachine [2010][Pop]
Dit is pop met een hele grote Hoofdletter P. En dan doel ik op de kwaliteit van de muziek en niet zo zeer op de ‘sound’. Blaudzun is de artiestennaam (genoemd naar een ‘onbekende Deense wielrenner uit de jaren 70) van de Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond, een man die jaren als achtergrondzanger heeft opgetreden en aan veel verschillende projecten heeft deelgenomen, voor hij in 2006 solo ging. ‘Seadrift Soundmachine’ is zijn tweede volledige album en bevat twaalf nummers (eigenlijk elf want van één song staan twee versies op het album). Het is, naar de huidige maatstaven, een vrij kort album (nog geen 37 minuten), maar is van een ongekende schoonheid.

De sound kent veel Folk invloeden en is buitengewoon mooi georkestreerd. Blaudzun’s stem is opvallend, vaak wat aan de iele kant, waardoor het een erg sfeervol geheel is. Ritmes en refreintjes zijn heel erg lekker, zie voor een voorbeeld de clip van ‘Quiet German Girls’. Daaronder trouwens nog een filmpje van een erg leuk recent interview met Blaudzun.

Admiral Freebee – The Honey & The Knife

Admiral Freebee – The Honey & The Knife

door | 2 mei 2010 | Playing On My iPod, Rock

Admiral Freebee – The Honey & The Knife [Rock][2010]
Van deze artiest had ik tot voor kort alleen de naam gehoord, tot ik een optreden van hem zag bij De Wereld Draait Door (zie het filmpje).

De rock die in dit korte optreden doorklonk, tezamen met de op Mick Jagger lijkende stem van deze zanger zorgden er voor dat ik het album ging beluisteren en vervolgens downloaden. Vervolgens is het het album geworden dat ik de afgelopen weken het meest heb beluisterd en nu al één van de verrassende releases van dit jaar.

De sound heeft een zekere ruwheid die schatplichtig lijkt te zijn aan de muziek van eind jaren 60/begin jaren 70. Uiteraard veel gitaren, maar ook violen en mondharmonica komen als begeleidende instrumentatie voorbij.
Kortom: Goede muziek om heel erg blij van te worden!