Spoon – Transference [2010][Pop]
Met alle muziek die ik zo al beluister vind ik het af en toe super verrassend om te ontdekken dat ik lang bestaande bandjes nog helemaal niet ken. Zo ook Spoon. De heren uit dit collectief zijn al bijna 17 jaar (!!) bij elkaar en ik had nog nooit van ze gehoord. Ik hoorde echter hun single ‘Written in Reverse’ op een radiostation voorbijkomen en werd er gelijk door gegrepen.

Alhoewel ze vooral als ‘rock’ schijnen te worden omschreven is dit album voor mij toch echt een popplaat in de goede zin van het woord. Het maakt dezelfde gevoelens bij me los als ik had bij Beck’s album ‘Modern Guilt’ (en dat vond ik niet voor niets de beste plaat van 2008). ‘Transference’ (het 7e album van Spoon) is een buitengewoon sterke plaat, creatief, verrassend en met een fenomenale sound. Ik vind dat er erg veel Beatlesinvloeden te horen zijn en dat doet me heel erg goed.

De stem van de zanger (Britt Daniel, ook verantwoordelijk voor alle tekst en muziek) heeft af en toe wel iets weg van John Lennon, zoals in ‘Before Destruction’ en ‘Out Go The Lights’.  Veelstemmigheid en zwaar ondersteund door als strijkinstrumenten klinkende synths zijn andere kenmerken. Spoon klinkt niet echt Amerikaans, zo heeft ‘Is Love Forever’ wel iets van The Fratellis ‘Chelsea Dagger’  en heeft ‘Written In Reverse’ (zie youtubefilmpje) veel Beatle-invloeden (dat nummer heeft echt een lekker mid-tempo rockrandje met piano,  gitaren  en gruizige bas).
‘The Mystery Zone’ wordt beheerst door een hele fijne basloop en ook hier zijn de vioolpartijen (synths) weer te horen. Verder een zeer fijne gitaarpartij aan het eind van de derde minuut. Wel eindigt het nummer bizar (midden in de zang van de titel “the myst”) en het nummer zou op de LP 51 seconde langer zijn.
‘Who Makes Your Money’ is erg Beckisch,  ‘ I Saw The Light’ is (net als ‘Trouble Comes Running’) een  straightforward rocker, beetje Kravitz-achtig met een leuk tweede deel van het nummer (na 2.20, langzamer instrumentaal met piano en bas steeds harder en sneller, daarna ook gitaar). Absoluut een voorbeeld van de creativiteit waar ik het over had.
‘Goodnight Laura’ is een geniaal downtempo liefdesliedje, alleen op piano begeleid en ‘Got Nuffin’ is weer uptempo, fijne rockende baspartij, zang is weer Beatlesque, maar heeft ook wel wat van de Stones weg. ‘Nobody Gets Me But You’ ten slotte klinkt wat electronisch qua drum en bas, meer een soundbed met zang, erg creatief ook met samples, geen gierende gitaren.