door Andrew | 6 juli 2008 | Soul
The Peeps Of Soulfunk – Tribb To JB [Soul][2007]
Onder leiding van Chuck D (Public Enemy) is deze geweldige tribute to James Brown tot stand gekomen.
Een live band (The Slamjamz Artist Revue), DJ (veel scratching), Hip-Hop en een fantastische zanger (Kyle Jason), kortom alle ingrediënten om een vette plaat te maken met hedendaagse versies van veel van mijn favoriete JB nummers. ‘Say It Loud I.m Black And I’m Proud’, ‘Talkin’Loud, Saying Nothing’, ‘Super Bad’, ‘Funky President’ en ‘Soul Power’ zijn een aantal voorbeelden van deze klassiekers, maar ook een fenomenale versie van ‘It’s A Man’s Man’s World’ is terug te vinden. Van begin tot eind een hele fijne funky plaat en een waardige tribute voor James.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 23 juni 2008 | Pop
Doe Maar – 4US, Skunk & Doris Day En Andere Stukken [2008][Pop]
Uiteraard is dit muziek die niet pas in 2008 is verschenen. Maar eindelijk zijn wel de originele tapes geremastered, waardoor e.e.a. een hele fijne geluidskwaliteit heeft gekregen en superfris klinkt.
De allereerste LP die ik ooit (van mijn eigen zakgeld) aanschafte was ‘4US’, mede daarom is de nostalgische waarde van deze muziek voor mij van groot belang.
Alle nummers van deze albums kan ik dromen en uit mijn hoofd meezingen. Ik ben dan ook erg gelukkig met zowel deze nieuwe uitgaven, als het feit dat de heren hebben besloten wederom samen het podium te betreden. Bij de vorige tour ben ik enkele malen geweest en nu mag ik mezelf onder de gelukkigen scharen die op 1 juli in de HMH een van de try-out concerten kan bezoeken. Dat spreekt me overigens meer aan dan de Kuip concerten, die lijken me wat te groots en afstandelijk.
De grote vraag die ik me stelde was of ik zonder te vergelijken met de originele uitgaves kon horen dat de kwaliteit verbeterd was. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit uitstekend gelukt is. Sterker nog, reeds bij de eerste beluistering hoorde ik details en effecten die me nog niet bekend waren (met name in de rustige nummers zoals ‘Doe Maar Net Alsof’, ‘Nooit Meer Slapen’ en ‘Nachtmerrie (Op Hol)’.
Op het moment dat je vervolgens wél gaat vergelijken met de originele uitgaves is het verschil helemaal overdonderend, met name bij ‘4US’ (al is het alleen maar wat de geluidssterkte betreft).
De nummers hebben muzikaal meer dan de tand des tijds door staan. Tekstueel valt er hier en daar nog wel wat op te merken (qua tijdgeest is het super om naar te luisteren, qua rijmelarij is het soms tenenkrommend).
Hoe dan ook, het is een absolute aanrader voor de liefhebber en het wachten op de geremasterde versies van ‘Lijf Aan Lijf’ en ‘Doe De Dub’ is begonnen (naar ik begrepen heb gaan die ook binnenkort verschijnen).
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 15 juni 2008 | Pop
Kane – Everything You Want [2008][Pop]
Het duo Kane heeft een album uitgebracht waar ze mij (voor het eerst) een enorm plezier mee heeft gedaan. Uiteraard moet je tegen het specifieke stemgeluid van Dinand kunnen, maar zolang hij zingt (en dan liefst zo min mogelijk ballads) in plaats van praat vind ik het best. De eerste single en bijbehorende videoclip hadden me al enorm verbaasd (in positieve zin) en gelukkig hebben ze die sound naar het album doorgetrokken. Veelvuldig gebruik van synthesizers en drumcomputers, gecombineerd met de bekende gitaarsound maken er een zeer frisse, funky, maar toch rockende plaat van. Naast ‘Catwalk Criminal’ zijn ook ‘Yeah Yeah Yeah’, ‘R.E.A.L’, ‘Somewhere Close’, ‘NYC Soul’ en ‘Are You Feeling It?’ hier prima voorbeelden van. De enkele ’traditionelere’ Kane nummers zijn daar goed door heen geplaatst, waardoor het uitstekend te pruimen is.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 15 juni 2008 | Soul
Prince – Purple Rain [1984][Soul]
Uiteindelijk is ‘Purple Rain’ het album geweest waardoor ik Princefan ben geworden. Ik zeg uiteindelijk, omdat ik in het begin enorm heb moeten wennen aan het veelvuldig gepassioneerde geschreeuw van deze kleine held. Het is zelfs zo dat ik het na de eerste keer beluisteren helemaal niks vond en het bandje terug gaf aan de vriend van wie ik het geleend had. Enige tijd later liet een (andere) vriend me kennis maken met het nummer ‘Darling Nikki’ en was ik om. Sterker nog: één van Prince beste nummers ooit staat op deze plaat, namelijk ‘The Beautiful Ones’. Grappig genoeg zo’n voorbeeld van de passie (en geschreeuw!). Samen met de (helaas te vroeg overleden) vriend die dit aanwakkerde heb ik Prince in die periode (1986-1988) ten volle ontdekt en ’tot me genomen’. Alhoewel ik het album zelden in de originele samenstelling draai (ik heb een eigen playlist gemaakt, als ware het een sepcial edition) benader ik het hier toch op de manier zoals de artiest het zelf bedoeld heeft. Ondanks dat ‘Purple Rain’ en ‘When Doves Cry’ tot de meest gedraaide (en daardoor ongetwijfeld ook door mij meest gehoorde) Prince nummers behoren zijn ze beiden monumenten in hun soort. De een (‘When Doves Cry’) omdat het uniek is vanwege het niet gebruiken van een bas in een popnummer (zeker in die tijd), de ander omdat een paar eenvoudige akkoorden zo”n tijdloze en doeltreffende ballade vormen dat miljoenen mensen er (nog steeds) door betoverd raken. Het album als geheel was tevens de grote doorbraak van een popartiest in Amerika die zowel blanke als zwarte muziekliefhebbers aan zich wist te binden. Een sterke combinatie van Soul, Funk en Rock, gebracht door een mysterieuze artiest, die zelf al zijn muziek creeërde en produceerde, het was ongehoord. Van de ultieme rocker ‘Let’s Go Crazy’, de zoete pop van ‘Take Me With U’ tot de erotische boodschap in het mystieke ‘Darling Nikki’, deze muziek is allesomvattend. Het album is zelfs de geschiedschrijving in gegaan als ‘verantwoordelijk voor de opkomst van de Parental Advisory melding’. De grootste juweeltjes zijn mijns inziens echter (naast eerder genoemde ‘Darling Nikki’) het opzwepende ‘Computer Blue’ en het fenomenale ‘The Beautiful Ones’. Met deze drie nummers wist Prince mij zowel qua muziek als creativiteit te overtuigen van zijn genialiteit.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 15 juni 2008 | Soul
Sly and the Family Stone – Fresh [1973][Soul]
Het eerste album van S&TFS dat ik ooit aanschafte was ‘Fresh’. Dit gebeurde doordat ik vooral erg benieuwd was naar het hele album waar de super vette funky cover van ‘Que Sera Sera’ op stond. Samen met ‘Stand’ en ‘There’s A Riot Goin’ On’ vormt deze plaat voor mij de ware nalatenschap van Sly Stone. De overige platen bevatten stuk voor stuk wel leuke nummers (soms héél leuk), maar als compleet album, waarin een bepaalde kenmerkende sfeer en muzikale toon wordt neergezet, kunnen ze niet tippen aan deze drie. ‘Fresh’ is een lome funkplaat, met weinig commerciële nummers zoals bv ‘Dance To The Music’ of ‘Family Affair’ dat wel zijn. Overigens is ‘Keep On Dancin’ wel een nummer dat voortborduurt op ‘Dance To The Music’ (de titel wordt als refrein gezongen), al is de groove, tekst en muziek niet te vergelijken met de hit. De nummers ‘Skin I’m In’, ‘In Time’, ‘Frisky’ en ‘Babies Makin’ Babies’ zijn stuk voor stuk funky, loom en vaag en juist daarom zo enorm lekker. De bas (zoals meestal in Sly’s vroege werk) speelt een belangrijke rol, samen met uiteraard de orgels. ‘If You Want Me To Stay’ is het nummer waar ik samen met ‘Que Sera Sera’ het meest aan verknocht ben. Zoals ik ergens al eerder heb geschreven wist Sly me hiermee op NSJ 2007 op grandioze wijze en tot ontroeren toe te overtuigen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
