Alhoewel ik eerst van plan was naar slechts 1 concert van Doe Maar te gaan (in de HMH, omdat de Kuip me te massaal leek) had ik het genoegen om vrijkaartjes voor het eerste optreden in de Kuip te ontvangen. Aangezien de eerste show (HMH dus) me uitstekend was bevallen ben ik naar Rotterdam gereden om de shows met elkaar te kunnen vergelijken.

 HMH
Wat me bij het HMH concert al opviel was dat het plezier waarmee de heren optraden er werkelijk van af spatte (iets wat ik in 2000 toch in mindere mate ervoer, waar naar gelang de hoeveelheid concerten groter werd ook de automatische piloot meer om de hoek leek te komen kijken). De geluidskwailteit en de vitaliteit van de heren was meer dan uitstekend te noemen en nummers werden met veel energie gebracht. Alhoewel het concert formeel een try-out betrof (ik vond de prijs nogal fors voor dit type optreden) had ik muzikaal niks aan te merken op het samenspel van de heren, daarnaast werd er met behulp van diverse gastmusici gezorgd voor een gevarieerde show die maar liefst 2 uur en 25 minuten duurde. Uiteraard kwamen alle hits aan bod en waren sommige delen van de set-list exacte kopieën van hun vorige shows, maar er werd hier en daar ook voor een verrassend nummer, dan wel aangepast arrangement gekozen. De toegevoegde waarde van de aanwezigheid van Joost Belinfante was ook erg duidelijk, want een van Doe Maar’s populairste nummers ‘Nederwiet’ kon hierdoor in de show worden opgenomen (waarbij Joost op geheel eigen wijze de teksten hier en daar enigszins geactualiseerd had, met name de zinssnede ‘Dat is een kwestie van geloof, geloof ik en dat mag je nu gelukkig nog zelf weten’ vond ik geniaal).
Het was kortom een feest der herkenning van een zeer hoge kwaliteit en ik verliet dan ook met een extreem tevreden gevoel de HMH.

 De Kuip
Zoals gezegd was het concert in de Kuip een extraatje en vol goede moed vertrokken we richting Nederlands mooiste stadion. Ik had tribunekaarten links van het podium op de eerste ring en was bij binnenkomst al blij dat ik het HMH concert had meegemaakt. Alhoewel ik nog moest afwachten hoe de band zich muzikaal staande zou houden in dit grote ’tentje’ was de afstand tot het podium voor mij gelijk al een onoverbrugbare uitdaging om er een intieme sfeer te kunnen creeëren. Gelukkig stond het podium in de breedte en waren de videowalls van uitmuntende kwaliteit, waardoor je in ieder geval prima zicht had op de gezichtsuitdrukkingen van de bandleden.
Waar het overdag en tijdens de voorprogramma’s nog behoorlijk had geregend klaarde de lucht volledig op toen Doe Maar het podium betrad. Het geluid klonk zeer behoorlijk, al was Henny vaak niet verstaan wanneer hij praatte en leek het of zijn bas wat verkeerd stond afgesteld (vervormde af en toe tot gebrom).
Het publiek leek dat helemaal niet te deren, iedereen ging uit zijn dak, uiteraard helemaal bij de grootste hits, waarbij het meezingende volk de band nog wel eens leek te overstemmen.
De show was nagenoeg gelijk aan die in HMH (enkele nummers werden op een ander moment gespeeld) en ook nu was er weer veel ruimte voor de muzikale ideeën van de groep. Jammer genoeg was het bij dit publiek minder gewenst, want juist bij deze intermezzo’s (bijvoorbeeld de fenomenale solo’s van trompettist Eric Vloeimans) leek het teken gegeven om drank te gaan halen, of uitgebreid met elkaar te gaan praten.
Los van deze lichte tegenvaller verliet ik ook De Kuip met een enorm tevreden gevoel en was ik blij dat ik er bij was.