Prince – Early Morning Lullabies
Prince – Early Morning Lullabies [Soul][1998]
Soms kom ik dingen tegen die me enorm kunnen verrassen in zeer positieve zin. De hier besproken opname is er daar één van. Ik had er om te beginnen geen flauw benul van dat hij circuleerde. Bij toeval kwam ik hem ergens tegen en zette hem (enkele weken geleden) op de iPod. Gisteren voor het eerst beluisterd en zeer blij met het gebodene. Ten eerste ben ik zéér onder de indruk van de geluidskwaliteit (het is een soundboard opname) met name omdat dat tegenwoordig mijn eerste criterium is voor live opnames van mijn favoriete artiesten. Ten tweede betreft het hier een hele fijne aftershow uit 1998 door Prince met zijn band en diverse gasten (o.a. Rosie Gaines, Larry Graham). De muziekkeuze sluit aan bij mijn persoonlijke voorkeuren, dus het kan niet op. Alhoewel de rol van Prince niet zo groot is (pas vanaf het derde nummer van deze zes tracks tellende opname doet hij mee en dan nog alleen op gitaar) is de live vibe zo lekker dat het een genot is om te beluisteren (inmiddels voor de zevende of achtste keer sinds gisteren).
De show begint met Morris Hayes als gastheer en onder zijn leiding speelt de band een fijne smooth jazz jam met diverse solo’s van de bandleden. Deze lange instrumentale jam (11.14) gaat over in ‘No Woman, No Cry’ van Bob Marley, met Rosie Gaines als leadvocal. Daarna neemt Marva King de microfoon over om een door haar gezongen versie van ‘I’ll Take You There’ ten gehoren te brengen. Vervolgens verschijnt Prince op het podium en luistert ‘Asswoop’ op met zijn gitaarsolo’s. Larry Graham sluit zich aan om ‘Thank You For Talkin’ To Me Africa’ op bas te begeleiden, de eerste keer dat Prince meezingt. De afsluiter is ‘Release Yourself’ welke start met een ruim zeven (!) minuten durend intro (voornamelijk bestaand uit Larry’s basgrooves) alvorens Marva King, Prince en Larry Graham de vocalen voor hun rekening nemen.
Al met al een betrekkelijk korte show (ongeveer 47 minuten), maar wel zo lekker en zo verrassend dat deze mijn toplijst met Prince Live opnames met een noodvaart binnen dendert.
De Tien Beste Albums Of All-Time!
Op dit moment onomstotelijk de top 10 van albums die ik NOOIT had willen missen (moet mee naar een onbewoond eiland én zou eigenlijk iedereen in zijn of haar platenkast moeten hebben staan).
01. Prince – Sign Of The Times
02. The Beatles – Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band
03. The Jimi Hendrix Experience – Electric Ladyland
04. Sly & The Family Stone – Fresh
05. D’Angelo – Voodoo
06. Lenny Kravitz – Mama Said
07. Stevie Wonder – Songs In The Key Of Life
08. 
09. Nellie McKay – Get Away From Me
10. Common – Electric Circus
Prince – The Black Album
Prince – The Legendary Black Album [Soul][1994]
Alhoewel dit album uiteindelijk in 1994 werd uitgegeven (en er toen dus eindelijk een behoorlijke kwaliteit op de markt kwam, op het geluidsniveau na dan) zou het oorspronkelijk in november 1988 verschijnen, als opvolger van Prince’ succesvolle ‘Sign Of The Times’. Sterker nog de plaat was al geperst en lag klaar voor verspreiding toen Prince besloot om het album terug te trekken. Doordat enkele slimme (boefjes) medewerkers van de Warner fabrieken echter een aantal platen ‘veilig hadden gesteld’ kwam de plaat al snel op cassettes en als bootleg op lp in omloop. Vandaar dat ik voor de kerst van 1988 al beschikte over een opname (op cassette van een bedroevende kwaliteit) en wat was dat spannend! Uiteraard wilde iedereen wel horen over welke muziek Prince had besloten dat het niet de moeite van het releasen waard was. De algemene conclusie (onder de fans althans) was dat dat niet nodig was geweest! Het is een erg fijne, maar vooral funky plaat (slechts 1 ballad, die later alsnog terug kwam op ‘Lovesexy’) met een enorme feestvibe. Het was duidelijk dat het voor het grootste gedeelte een bandsessie was, die dit album tot stand deed komen (waarbij Prince bij zijn voorgaande album het grootste deel zelf deed). Vette, swingende funk met Prince veelal zingend als zijn alter-ego Camille (stemgeluid wat geknepen en versneld) en vooral dezelfde sound als bij de voorgaande wereldtournee van ‘Sign Of The Times’ werd gecreëerd. Acht nummers (van gemiddeld 5 minuut 30!) gemaakt in de periode die algemeen wordt gezien als Prince kwalitatieve en creatieve hoogtepunt. Voor mij een album dat ik nog zeer regelmatig beluister.
Beck – Modern Guilt
Beck – Modern Guilt [Pop][2008]
Alhoewel dit al de elfde plaat van Beck (Hansen) is, is het pas de tweede die ik aan mijn collectie toevoeg. Dat deze man over een ongelovelijke kwaliteit en creativiteit beschikt is me meer dan helder. Alleen weet hij me niet met al zijn muziek aan te spreken (sterker nog, met het meeste dus niet). Zijn platen zijn zo verschillend dat het voor mij elke keer weer afwachten is waarmee hij op de proppen komt. Het doet me dan ook enorm veel plezier dat deze geweldige plaat is verschenen (die overigens in niks lijkt op de funky plaat ‘Midnite Vultures’ waar ik ook zo gek op ben). Op ‘Modern Guilt’ is de sound van Beck een moderne versie van The Beatles (ja zo ver durf ik te gaan) met een flinke vleug Beach Boys. Koortjes, instrument en stemgebruik, voor veel heeft hij geput uit de rijke muziekgeschiedenis die twee voornoemde bands ons hebben nagelaten. Het is een zeer consistente plaat met maatschappij kritische teksten (bv ‘Gamma Ray’), verpakt in uitstekend gecomponeerde composities. Een topalbum, zonder minpunten, wat ik met veel plezier van begin tot einde beluister.