door Andrew | 12 april 2008 | Blues
John Mayer – Live In New York [2006][Blues]
Alhoewel dit geen officiële release is is de geluidskwaliteit bijzonder goed. Ik heb al eerder gemeld dat ik erg onder de indruk ben van de kwaliteiten van deze gitarist/zanger en met de registratie van dit concert in New York bewijst hij dat voor mij eens te meer. Zoals ik had gehoopt weet hij zijn muziek live dat beetje extra te geven wat ik graag zie. Gitaarsolo’s worden uitgebreid, nummers klinken voller en zijn zang is uistekend. De show bevat geen opsmuk, het betreft hier duidelijk een muzikant waar de muziek voorop staat. Ik kan niet geheel achterhalen van wanneer de show is, maar het lijkt (gezien de opmerkingen die John af en toe maakt) de presentatie te zijn van zijn laatste studioalbum (‘Continuum’) en dan zou het dus van oktober 2006 moeten zijn. Het merendeel van de 14 gespeelde tracks is ook van dat (top)album afkomstig. Fenomenale versies van ‘Gravity’ (11 minuten!), ‘I Don’t Trust Myself (With Loving You)’, ‘Daughters’ en ‘In Repair’ vallen ons ten deel en worden op een perfecte wijze ten gehore gebracht. Ondanks het ontbreken van de Jimi Hendrix cover ‘Bold As Love’ is dit een dijk van een concert, waarvan geen minuut verveelt.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 12 april 2008 | Pop
Room Eleven – Mmm…Gumbo? [2008][Pop]
Vol verwachting klopte mijn hart toen ik hoorde dat er een nieuw album van Room Eleven aan zou komen. Ik was erg benieuwd wat voor ontwikkeling ze doorgemaakt hadden na de release van hun zeer succesvolle debuutalbum. Bij de eerste beluistering van de nieuwe plaat werd ik gelijk erg gelukkig, want de sound is wel enigszins veranderd, maar het niveau is hoger geworden en de creativiteit (bv ‘Ode’ en ‘What Will It Be?’) voert hoogtij. ‘Mmm…Gumbo?’ is in 2 versies verschenen, namelijk als enkele cd en als dubbelcd (met 4 extra tracks). Het waarom daarvan is me niet geheel duidelijk, het zal wel een commerciële reden hebben, al denk ik dat de meeste liefhebbers de uitgebreide versie willen hebben, dus waarom dan ook die andere configuratie? Het gevolg is dat we in totaal 17 nieuwe tracks zijn, die ik dan ook als geheel op de iPod heb gezet. Mijn enthousiasme uit de eerste paar regels is hierdoor echter wel wat afgenomen. Grofweg in het midden van het album vind ik het namelijk wat inzakken. De balans tussen de wat snellere (zeer creatieve) nummers en de slowtempo songs is naar mijn smaak niet helemaal correct. Daardoor heb ik zelf een aantal nummers weggelaten (zeg maar het album terug gebracht naar 12 nummers: 10 van disc 1 en 2 van disc 2) waardoor het mijns inziens een TOPalbum is. De persoonlijke conclusie is dus dat er een aantal nummers op terecht zijn gekomen die dat qua niveau niet verdienden. Wel heel gaaf is dat er één nummer op staat die voor mij boven alles uitstijgt: ‘Lalala Love’. Hier wordt ik zo enorm blij van dat het beluisteren er van me een enorme positieve vibe geeft. Minder snel, maar ook extreem goed zijn ‘Looking At My Feet’ en ‘Not Jealous’ (een duet met Dayna Kurtz, wat heeft die een dijk van een stem!). Al met al (in ‘mijn versie’) zowel muzikaal als qua zang een waardig opvolger van ‘6 White Russians & A Pink Pussycat’.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 30 maart 2008 | Suggested Playlist
Various Artists – Best Rocksongs Of The 90’s
Alhoewel ik vaak en vooral (rock)muziek luister van voor de jaren 80, moet ik toch zeggen dat in de jaren 90 veel goede nummers zijn uitgebracht. Veel van onderstaande nummers behoren dan ook al sinds het moment van release tot mijn favorieten. Natuurlijk staan er wel een paar uitzonderingen tussen, zo ben ik Nirvana, Metallica en Pearl Jam pas veel later gaan waarderen en zijn dit nog steeds bands waarvan ik slechts enkele nummers goed vind (zoals onderstaande klassiekers).
Absolute favorieten staan er natuurlijk ook tussen, zoals het fenomenale ‘Mother Mother’ van Tracy Bonham, ‘Killing In The Name’ van Rage Against The Machine en ‘Cult Of Personality’ van Living Colour.
01 Killing In The Name – Rage Against The Machine
02 Smells Like Teen Spirit – Nirvana
03 Mother Mother – Tracy Bonham
04 Don’t Speak – No Doubt
05 Alive – Pearl Jam
06 A Conspiracy – The Black Crowes
07 You Oughta Know – Alanis Morrisette
08 Cult Of Personality – Living Colour
09 Are You Gonna Go My Way – Lenny Kravitz
10 Bitch – Meredith Brooks
11 Enter Sandman – Metallica
12 Karma Police – Radiohead
13 Weak – Skunk Anansie
14 Dolphins Cry – Live
15 ISMS – Dog Eat Dog
16 Californication – Red Hot Chili Peppers
17 You Could Be Mine – Guns’n Roses
18 Blackhole Sun – Soundgarden
19 Bittersweet Symphony – The Verve
Uitleg: Het ontstaan van: Suggested Playlist
door Andrew | 29 maart 2008 | Soul
Jamie Lidell – JIM [2008][Soul]
Het vorige album van Jamie Lidell heeft het in 2005 bij mij geschopt tot de 5e plaats van beste albums. Ondanks zijn tegenvallende optreden op North Sea Jazz was ik uiteraard enorm benieuwd naar zijn nieuwe album. ‘JIM’ is beduidend minder experimenteel dan ‘Multiply’ was en tevens een wat completere productie. Qua sound, zang en muziek doet het me zeer sterk denken aan Terence Trent D’Arby’s ‘Introducing The Hardline According To..’, met hier en daar wat onmiskenbare Stevie Wonder invloeden. Het is een zeer swingend album geworden (slechts 2 van de 10 nummers zijn slow-tempo; ‘All I Wanna Do’ en ‘Rope Of Sand’) en het klinkt gevarieerd en instrumentaal gezien uitstekend. Ondanks het feit dat de ‘rauwe sound’ van het debuutalbum niet aanwezig is en de muzikaal veiligere weg hier lijkt te zijn ingeslagen vind ik het een zeer waardige opvolger.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 29 maart 2008 | Soul
Marc Broussard – S.O.S.: Save Our Soul [2008][Soul]
Deze blanke man heeft niet direct het uiterlijk van een begenadigd soulzanger. Wanneer je echter naar zijn stem luistert zonder hem te hebben gezien denk je dat we hier een volbloed Afro-Amerikaanse zanger van de oude stempel aan het werk horen. De man zingt op dit album een stel klassiekers, waar de originele artiesten trots op zouden zijn. De productie is strak en warm en het is een waar genot om naar te luisteren. Waar ik altijd lyrisch kan worden van de fenomenale stem van Otis Redding, moet ik zeggen dat dit voor het eerst een artiest is waarbij ik dezelfde kwaliteiten terug hoor. Prachtige versies van ‘Innercity Blues’, ‘Love And Hapiness’ en ‘I’ve Been Loving You To Long’ doen mij zo sterk denken aan de Soul van weleer dat hier bijna sprake moet zijn van een reïncarnatie.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
