door Andrew | 29 maart 2008 | Soul
John Legend – Live From Philadelphia [2008][Soul]
Een fijne live plaat kan ik altijd waarderen. Wat dat betreft is het album ‘Live From Philadelphia’ van John Legend dan ook een lekker stukje muziek. Wie echter verwacht dat John er een spetterende en swingende show met solo’s en afwijkende arrangementen van maakt komt bedrogen uit. Het lekkerste van dit album is eigenlijk de ‘live feel’, waardoor de muziek wat vetter klinkt dan de studioopnames van dezelfde nummer. Kortom het is een live registratie van John’s veelal mid-tempo nummers, maar de sound is beduidend minder kil. Een genot om naar te luisteren dat wel, maar het geeft me niet echt het gevoel dat ik persé een keer naar een concert van John Legend toe moet.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 28 maart 2008 | Jazz
José James – The Dreamer [2008][Jazz]
Hoe misleidend (in mijn beleving) een hoes soms kan zijn bewijst de cover van ‘The Dreamer’. De eerste indruk die de foto op mij maakt is die van een man die Hip-Hop maakt, dan’wel Soul Music. Niets is minder waar! Dit is Jazz met een hoofdletter J. Desondanks zijn invloeden van Soul, Hip-Hop en Drum & Bass onmiskenbaar aanwezig. Prachtige composities met veel piano en blaasinstrumenten, gecompleteerd met de warme stem van José maken dit een genot om te beluisteren. Misschien is het voor veel muziekliefhebbers te specifiek, maar ik word warm bij nummers als ‘Spirits Up Above’ (bluesinvloeden), ‘Blackeyedsusan’ (Soul/Hip-Hop invloeden) en ‘Park Bench People’ (pure Soul). Dit neemt overigens niet weg dat de echte Jazznummers (zoals ‘Red’ en ‘The Dreamer’) ook fantastisch zijn. Dit is met recht een voorbeeld van een slow/midtempo album waar ik kippenvel van krijg.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 8 maart 2008 | Soul
Erykah Badu – New Amerykah Pt. I: 4th World War [2008][Soul]
Na jaren wachten is er eindelijk een volwaardige nieuwe plaat van Erykah verschenen. Live ben ik niet zo onder de indruk van haar (ze kan fantastisch zingen, maar weet mij met haar shows niet goed genoeg te boeien), maar haar albums (en dan met name ‘Mama’s Gun’) behoren al jaren tot mijn favorieten. Het eerste wat me opvalt bij dit nieuwe album is de fantastische cover, alleen al vanwege dit stukje fine art verwacht ik deze ook op vinyl aan te schaffen. ‘New Amerykah’ opent op een voor mij zeer wenselijke wijze, met een nummer dat geënt is op de jaren 70 ‘Blaxploitation’ stijl. Een vaag nummer, qua tekst, maar zeer duidelijk qua stijl en sfeer. Daarna volgen een aantal nummers in dezelfde, door mij zo bejubelde, stijl als D’Angelo en The Roots zich hebben eigen gemaakt en ook op ‘Mama’s Gun’ al was te beluisteren (een soort eigen geluid van Hip-Hop en Soul). Er staan geen uitgesproken ‘liedjes’ op, waardoor ik me ook kan voorstellen dat veel mensen alleen maar vinden dat Erykah hiermee meer en meer wegdrijft van de mainstream die ze met haar debuutalbum wel aansprak. In my humble opinion heeft mevrouw Badu echter een topwerkje afgeleverd!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 8 maart 2008 | Soul
Gnarls Barkley – The Odd Couple [2008][Soul]
‘St. Elsewhere’ was door mij geclassificeerd als de op één na beste release van 2006, met als gevolg dat de verwachtingen voor hun tweede album hooggespannen waren. De eerste klanken zijn al zeer herkenbaar en liggen net zo in het gehoord als we al van Gnarls Barkley gewend waren. ‘The Odd Couple’ is weliswaar iets moeilijker (minder nummers die blijven hangen), maar minstens zo creatief als de voorganger. Zo op het eerste gehoor staat er geen tweede ‘Crazy’ op, al komt ‘Blind Mary’ daar nog het meest in de buurt. Wel grappig is dat er een aantal nummers op staan (o.a. ‘Whatever’ en ‘Surprise’) die klinken als sixties nummers, maar dan met een Gnarls Barkley sausje. Grappig detail is overigens ook dat ze nu het album weer beginnen en eindigen met het geluid van een ‘film-reel’, waardoor je ook min of meer tot de conclusie moet komen dat ‘The Odd Couple’ onlosmakelijk is verbonden met ‘St. Elsewhere’. Of dit album ook tot mijn beste 10 albums van 2008 gaat horen weet ik echter nog niet, de tijd zal het leren.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 23 februari 2008 | Soul
Chaka Khan – Funk This [2007][Soul]
Vorig jaar verscheen dit album van Chaka en het heeft even geduurd voor ik in de gaten had dat het een superplaat is. De recensies waren vanaf het begin alom lovend, maar ik hoorde het niet, tot ik hem met de koptelefoon beluisterde (zonder omgevingsruis). Om te beginnen is ‘Funk This’ fenomenaal geproduceerd (door Jimmy Jam & Terry Lewis) en is de kwaliteit van de muzikanten fantastisch. Bij de vorige plaat van Chaka Khan (haar klassieke uitstapje buiten beschouwing gelaten) was dat wel anders (geproduceerd door Prince, en teveel een electronische sound) dus wellicht dat ik daardoor wat bevooroordeeld was. De stem van Chaka lijkt totaal niet onderhevig aan de tand des tijds, kortom het klinkt allemaal als een huis. De nummers zijn afwisselend (mid-tempo/up-tempo), funky en verrassend (met name de cover van ‘Sign Of The Times’ is zeer eigen gemaakt). Tel daarbij op de uitstekende gastoptredens van Mary J. Blige op ‘Disrespectful’ en Michael McDonald op ‘You Belong To Me’ en het beeld is compleet: Comeback accomplished!!!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
