Prince – The Earth Tour
Na bijna 5 jaar heb ik dit jaar eindelijk weer een live optreden van Prince bijgewoond.
Op 20 september woonde ik in Londen de mainshow in de O2 Arena bij. Nu ben ik in het algemeen niet zo’n voorstander van stadionshows (en helemaal niet wanneer iedereen zijn eigen vaste stoel heeft), omdat ik vind dat daarbij sprake is van een mindere geluidskwaliteit en meestal ook meer afstand tussen artiest en publiek. Desondanks ben ik zeer blij dat ik ben geweest. Ik had een tamelijk goede plek, de faciliteiten zijn in de O2 perfect en het geluid viel me absoluut niet tegen (wellicht mede omdat Prince zijn podium in het midden van het stadion had geplaatst).

Prince was in een absolute rockstemming en dat betekende dat hij erg veel gitaar speelde (Gaaf!). Na een funky begin met ‘Musicology’ en ‘Chelsea Rodgers’ (twee persoonlijke favorieten, dus het kon voor mij vanaf het begin al niet meer stuk), ‘Le Freak’ en ‘A Love Bizarre’, via ‘7’ naar een absoluut waanzinnig rockende versie van ‘Come Together’. Voor je het in de gaten had was een deel van de show alweer voorbij, zonder (tot dat moment) enig minpuntje.
Opvallend vond ik dat de show écht werd gebracht door Prince & The Band (in tegenstelling tot 5 jaar geleden, toen leek Prince meer een onderdeel ván de band). Daarbij had ik het gevoel dat hij zich in het verleden door betere muzikanten omringde, al lees ik in veel verslagen dat veel liefhebbers dat niet met me eens zijn.

Er werden veel bekende hits gespeeld (o.a. ‘Let’s Go Crazy’, ‘Take Me With U’, ‘Raspberry Beret’, ‘Cream’, ‘1999’ en een zeer slechte versie van ‘Kiss’), maar mijn hoogtepunten waren toch vooral de fenomenale versie van ‘The One’ (lang geleden dat ik kippenvel kreeg van een Prince ballad), ‘Whole Lotta Love’, ‘Guitar’, ‘Crazy’, ‘Purple Rain’ en de eerder vermelde ‘Musicology’, ‘Chelsea Rodgers’ en ‘Come Together’.
Een grote verbetering ten opzichte van de vorige tour vind ik de aanwezigheid van zangeressen (waardoor duetten en meerstemmigheid veel beter tot zijn recht komen). Daar staat tegenover dat ik het écht een supermisser vind dat er geen 2e gitarist was (naast Prince). Mede hierdoor werd m.i. ‘Kiss’ om zeep geholpen.
In het middendeel van de show was een flink deel ingeruimd voor Prince solo aan het keyboard. Gelukkig speelde hij vooral (bijna) hele nummers, waardoor het niet zo’n ‘intro-raad-spelletje’ werd. Naast een topper als ‘How Come U Don’t Call Me’ speelde hij hier een fenomenale versie van ‘When Will We B Paid’.
Al met al een waanzinnige show die me, op de paar punten van kritiek na, zeer goed bevallen is!

Als gelukkige bezitter van een kaart voor de aftershow ben ik na het concert naar de betreffende (kleine) zaal gegaan. Helaas was er die avond alleen een optreden van de band, met enkele lokale artiesten. Prince zelf kwam niet opdagen (wilde zijn kruid bewaren voor de afsluitende show van de avond daarna).