door Andrew | 14 november 2007 | Soul
Alain Clark – Live It Out [2007][Soul]
De vorige plaat van Alain Clark was al fenomenaal geproduceerd en beloofde veel goeds. Het nadeel toen was echter dat Alain er voor koos in het Nederlands te zingen. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar bij veel nummers was de tekst mijns inziens te gekunsteld. Voor zijn nieuwe album is hij echter over gestapt op het Engels en dat vertaalt zich gelijk in een internationaal goed klinkende soulplaat. De productie en muzikale insteek is wederom van zeer hoogstaande kwaliteit, wat het een waar genot maakt om naar te luisteren. Zeer funky nummers, met veel ruimte voor muzikale vrijheden worden afgewisseld met zorgvuldig gearrangeerde ballads, zonder dat het saai of te zoet wordt. De single ‘This Ain’t Gonna Work’ is een erg goed voorbeeld van de kwaliteit en sound van het gehele album. Voor liefhebbers van artiesten zoals John Legend, Amp Fiddler, Donnie en Nate James is dit muziek die ze niet links moeten laten liggen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 14 november 2007 | Hip-Hop
Jay Colin – Truth & Soul [2007][Hip-Hop]
Deze heer is geboren en getogen in Nederland, maar maakt Hip-Hop waar veel Amerikaanse wannabe rappers een voorbeeld aan kunnen nemen. Ik heb het hier wel vaker gezegd; Nederland barst van het talent dat overloopt van de internationale (hit)potentie! Swingend en rappend, met gastoptredens van Boris, Berget Lewis en George Mc Crae(!). Nummers die klinken zoals Busta Rhymes op zijn beste platen (‘Wobbles’ en ‘Forbidden Love’ zouden door hem gemaakt kunnen zijn, samen met Timbaland), maar ook de invloed van Outkast is onmiskenbaar (‘Your World Today’, ‘Next To You’). Bijkomend voordeel is dat Jay Colin niet zo’n Amerikaanse attitude heeft, waardoor ook de teksten niet tegenstaan (geen blabla over een crimineel verleden en blingbling). Helemaal niks aan te merken dan? Jawel: de intro en outro hadden van mij niet op de plaat terecht hoeven te komen en de hoes vind ik ronduit onaantrekkelijk. Verder een hele dikke pluim!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 14 oktober 2007 | Pop
Lenny Kravitz – Mama Said [1991][Pop]
Lenny Kravitz is al vele jaren een van mijn helden. Zijn tweede (en naar mijn mening beste) album voelt wanneer ik het beluister als een warm bad, omdat er vele fijne herinneringen aan kleven. Zijn (overigens erg goede) debuutalbum kwam mij pas ter oren vlak voor de release van ‘Mama Said’, waardoor ik me niet een aanhanger van het hele prille begin kan noemen, maar fanatiek volger ben ik toch wel (ná Prince is hij de artiest waarvan ik de meeste concerten heb bijgewoond). De plaat is een afwisselend geheel van rock en pop, met vleugjes funk en soul.
Het overheersende thema betreft liefdesverdriet (Lenny had net gebroken met zijn vrouw Lisa Bonet, moeder van zijn dochter Zoë) en deze echte gevoelens klinken door in de meeste composities. Overigens is dat voor een groot gedeelte ook wel op te maken uit titels zoals ‘Stand By My Woman’, ‘It Ain’t Over ‘Till It’s Over’, ‘All I Ever Wanted’ en ‘More Than Anything In This World’.
Met zijn specifieke sound (oude manier van opnemen, geen overgeproduceerde kille muziek), stemgeluid en muzieksoort is hij voor mij een soort van ‘schakel’ tussen de Beatles en Jimi Hendrix (of eigenlijk meer een hedendaagse versie). De rockende nummers als ‘Stop Draggin’ Around’, ‘Always On The Run’, ‘The Difference Is Why’, en ‘What The Fuck Are We Saying?’ zijn dan meer de Hendrix kant en nummers als ‘Flowers for Zoë’ en ‘Fields Of Joy’ vormen meer de Beatles zijde. Overigens bedoel ik hiermee niet dat Lenny Kravitz deze heren kopieert, maar nadrukkelijk zijn eigen talent tentoon spreidt, echter wel op dezelfde stijl gebaseerd. Eén nummer heeft helaas het album niet gehaald, maar vind ik hier de moeite van het aanhalen meer dan waard ‘Light Skinned Girl From London’. Het nummer is als ‘b-kant’ toegevoegd aan één van de singles en is persoonlijk één van mijn absoluut favoriete Kravitz tracks in de stijl van ‘It Ain’t Over ‘Till It’s Over’.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 14 oktober 2007 | Pop
The Beatles – Revolver [1966][Pop]
Dit album van de Beatles wordt (samen met zijn opvolger ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’) gezien als hét album dat de popmuziek (muzikaal) voor eeuwig heeft veranderd. De periode wordt ook gekenmerkt als zijnde ‘het-begin-van-het-einde’ van The Beatles (Ze waren oververmoeid van het touren, de drugs en de Beatlemania en kondigden aan te stoppen met optreden. Daarnaast schreven Lennon en McCartney hun nummers nog nauwelijks ‘samen’).
Het revolutionaire van het album zit hem erin dat het een echte studioplaat is, waarbij de Beatles voor het eerst in de geschiedenis van zoveel vernieuwende (opname)mogelijkheden gebruik hebben gemaakt, dat andere artiesten de ogen werden geopend en pas later dezelfde mogelijkheden gingen toepassen. Tot dit moment was het namelijk zo dat bands en artiesten de studio ingingen om hun nummers te spelen en op te nemen en werd er nauwelijks gebruik gemaakt van geluidseffecten, stemvervormingen, dubbellaags opgenomen zangpartijen, vertragen of versnellen van opgenomen instrumentaties etc. etc.
Het 14 nummers tellende album (uniek voor die tijd!) bevat naast de klassiekers ‘Eleanor
Rigby’ en ‘Yellow Submarine’ (beiden een ultiem voorbeeld van de hierboven beschreven vernieuwende methodes) vele andere topsongs, zoals ‘Taxman’ (één van de drie Harrison nummers), ‘Doctor Robert’, ‘She Said She Said’, ‘Good Day Sunshine’, ‘Here, There And Everywhere’ en ‘Got To Get You Into My Life’ (waarmee Earth Wind & Fire later een enorme discohit zouden hebben, maar jawel ook dit is een Lennon-McCartney song!). In mijn optiek een superalbum, vanwege de echte experimentele verrassende pop en een waardige inleiding tot één van de aller, allerbeste platen die ooit gemaakt zouden/zullen gaan worden.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 14 oktober 2007 | Hip-Hop
Pete Philly & Perquisite – Mystery Repeats [2007][Hip-Hop]
Het nieuwe album van PP&P wordt overal de hemel ingeprezen, en terecht! Ingedeeld in het genre Hip-Hop, maar eigenlijk is het de vraag of dat wel juist is. Muzikaal gezien is dit album zo anders dan de sound die in het algemeen bij ‘Hip-Hop’ hoort dat in mijn bescheiden optiek het
genre door PP&P naar een nieuw niveau is getild (ach, naar Nederlandse maatstaven dan toch tenminste). Waar de algehele sfeer van hun debuutalbum (‘Mindstate’) nog donker en pessimistisch was klinkt een en ander hier wat opgeruimder. Veel ruimte voor de muzikale inbreng van Perquisite maakt ook dat de ‘beats’ minder nadrukkelijk zijn dan we van de heren gewend waren. De muzikale reis slingert je van jazz naar klassiek naar wereld, waardoor het erg
gevarieerd is én geen moment gaat vervelen. Toppers als ‘Fish To Fry’, ‘Q&A’, ‘Traveller’ en ‘Last Love Song’ worden afgewisseld met minder uitgesproken nummers als ‘Believer’, ‘Third Degree’ en ‘Empire’ waardoor er sprake is van een goede balans tussen de uptempo en langzamere nummers. Ik heb het hier wel vaker gezegd, en het wordt wederom bewezen: Er wordt in Nederland zeer veel mooie muziek gemaakt, door even zo getalenteerde artiesten.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
