door Andrew | 23 juli 2007 | Playing On My iPod
Bold As Love, Inner Secrets & Sign Of The Times
The Jimi Hendrix Experience – Axis: Bold As Love
Het blijft me af en toe verbazen dat echt goede platen al vaak zo lang geleden gemaakt zijn. Ook dit album is daar een uitstekend voorbeeld van. En dan te bedenken dat ik hem pas sinds enkele weken in mijn bezit heb… Van Jimi Hendrix heb ik toch echt al jaren diverse zaken in mijn muziekcollectie, dus juist dat doet me zo verbaasd (en tegelijk zo gelukzalig vanwege de ontdekking van dit juweeltje) reageren. De plaat heb ik ontdekt dankzij het nummer ‘Bold As Love’, wat zo schitterend door John Mayer gecovered is op zijn album ‘Continuum’. Een klein duwtje in de goede richting van mijn buurman (hij had de cd in zijn collectie) zorgde er vervolgens voor dat ik het geheel een eerste keer ging beluisteren. De sfeer die het album ademt is anders dan de wat ruwe muziek waarmee Jimi bekend is geworden. Het is een pop-rock plaat van het zuiverste water, met zelfs Beach Boys invloeden! (‘She’s So Fine’). Uiteraard is het eerder genoemde ‘Bold As Love’ een bluesballad van jewelste, ‘If 6 Was 9’ een fijne rocker en geldt dat laatste helemaal voor ‘Little Miss Lover’, maar het is vooral de plaat als geheel die me helemaal in een Jimi Rocks stemming brengt. Wanneer je na het beluisteren van dit juweeltje nog niet weet waar bijvoorbeeld Lenny Kravitz zijn inspiratie vandaan haalt, weet ik het ook niet meer.
Santana – Inner Secrets
Van het gitaarspel van Santana ben ik nooit zo weggeweest. Uiteraard onderken ik absoluut wel dat de man een topgitarist is, maar met name de Latin sound van zijn muziek is iets waar ik niet echt warm van word. Dit album is echter anders dan de meeste (bekendste) dingen die ik tot nu toe van hem kende. Het is een album uit de vroege jaren 70, en dat is goed aan de muziekstijl te horen. Het spel van Carlos is eerder bluesy dan Zuid Amerikaans te noemen. Daarbij is de zang op een aantal nummers erg soulvol, waardoor er een grapigge mix van stijlen ontstaat. Het bekendste nummer is wellicht ‘Well All Right’ (met een zeer herkenbare gitaarriff), maar nummers als ‘Open Invitation’, ‘Move On’, ‘Stormy’ en ‘The Facts Of Love’ liggen minstens zo lekker in het gehoor en zijn van dezelfde kwaliteit. Zoals je begrijpt is dit een absolute aanrader voor de liefhebber van goede seventies pop.
Prince – Sign Of The Times
Dit is wat mij betreft al jaren het beste album dat ooit gemaakt is. Het is en blijft Prince in zijn meest creatieve unieke periode, een dubbelalbum dat verscheen in 1987, na veel gekissebis met de platenmaatschappij over de uiteindelijke samenstelling (Prince wilde oorspronkelijk een triple-album uitbrengen, maar dat werd, mede gezien het feit dat hij jaarlijks een nieuwe plaat uitbracht, als commerciele zelfmoord beschouwd door de platenbonzen). Dit juweeltje werd het uiteindelijke resultaat. Prince had afscheid genomen van zijn jarenlange begeleidingsband The Revolution en was in z’n eentje begonnen met de opnames van tientallen nieuwe nummers. Het jaar voor de release (maart 1987) is bij mij het Prince virus in volle hevigheid toegeslagen, waardoor ik deze niewe LP (!!) pertinent op de dag van release wilde hebben. Dat ik hiervoor moest spijbelen van school (ik moest immers voor de winkes open zouden gaan al voor de Free Record Shop staan) nam ik maar op de koop toe. Na aanschaf samen met een vriend de plaat opgezet, om van de ene gelukzalige ervaring in de andere te vervallen. Van het geniale openingsnummer ‘Sign Of The Times’ (die was al bekend want dat was de actuele en succesvolle single) via geniale funknummers als ‘Housequake’ naar geniale popsongs als ‘The Ballad Of Dorothy Parker’, ‘Starfish And Coffee’, ‘If I Was Your Girlfriend’ en ‘I Could Never Take The Place Of Your Man’. Ook de opvallende gospel beinvloedde ‘Forever In My Life’ en het zwaar rockende ‘The Cross’ zijn nog steeds klassiekers die de tand des tijds hebben kunnen doorstaan. Wil dat dan zeggen dat die paar nummers die ik hier niet genoemd heb van minder allooi zijn? Nee hoor! Ook die songs staan op eenzame hoogte en vormen tezamen met de rest een luistertrip die tot op de dag van vandaag nog steeds een aanrader is voor elke ware muziekliefhebber!!!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 22 juli 2007 | Playing On My iPod
Planet Earth, The Daily News & Guru’s Jazzmatazz Vol. 4
Prince – Planet Earth
Tsja… De nieuwe plaat van Prince. Inmiddels heb ik hem een keer of tien beluisterd, en ik hoor het echt niet. Er staat welgeteld 1 waanzinnig nummer op, enkele hele goede nummers, maar zeker voor de helft niemendalletjes die Prince zo uit zijn mouw geschud moet hebben. Waar het album van vorig jaar (‘3121’) nog zeer verrassend was en de plaat van het jaar daarvoor (‘Musicology’) slechts enkele zwakke momenten is dit mijns inziens een middelmaat album dat ver beneden Prince’ kunnen ligt. Kansloos om in mijn Album Top 10 van 2007 te belanden, de goede nummers komen wel weer in wat playlists terecht en de cd gaat de kast in, om daar waarschijnlijk heel lang te blijven staan. De positieve dingen dan? ‘Chelsea Rodgers’ heeft zo’n fijne baspartij dat ik nu toch echt besloten heb zelf te gaan bassen. Wat een supernummer is dat zeg!!! Pompend, Funky, Fijn dus!! De overige nummers die het bij mij wel halen zijn ‘Guitar’, ‘ Planet Earth’ en ‘The One U Wanna C’.
Donnie – The Daily News
Dit is echt waanzinnig!! Donnie maakt Funky Soulmusic van de bovenste plank. Veel vette bas, en fijne grooves, topzang en geengageerde teksten. De invloeden van met name Stevie Wonder (o.a. ‘If I Were You’ en ‘Impatient People’) en Sly Stone (o.a. ‘Over-The-Counter Culture’ en ‘Suicide’) zijn onmiskenbaar. Sterker nog, wanneer eerder genoemde helden (of Prince for that matter) een plaat als deze zouden uitbrengen zou iedereen op de banken staan. Het is uiteraard muzikaal niet extreem verfrissend (vanuit het oogpunt van de muziekstijl, want de soort muziek wordt niet opnieuw uitgevonden), maar als zo vaak doet dat niks af aan de kwaliteit. Er is geen specifiek hoogtepunt te benoemen (wat mijns inziens een goed teken is), alle nummers voldoen aan dezelfde hoge kwaliteit. Na deze superlatieven weet ik nog wel een minpuntje te melden: Waarom een bonustrack die geen apart nummer is, maar het tweede gedeelte is van de radioversie van ‘If I Were You’. Ten eerste vind ik het jammer wanneer een nummer twee keer op een album staat, ten tweede moet ik weer zelf knippen en plakken om er toch een losse track van te maken 🙂
Guru – Guru’s Jazzmatazz Vol. 4
In deze fijne serie is na vele jaren een nieuw deel verschenen. Waar Guru (toen nog met maatje DJ Premier) op de eerste 2 albums nog vooral putte uit samples van oude jazzplaten en op het derde deel de kant van de Soul op ging (met medewerking van vele gevestigde namen uit het genre) wordt hier toch voor het grootste gedeelte weer teruggegrepen naar de Jazz. Een hoofdrol is nu echter weggelegd voor Soular als compagnon/medeproducer en de begeleidende muziek is ingespeeld, in plaats van gesampled. Dit zorgt mijns inziens voor een verfrissende aanpak. Het geheel is een collectie van fijne melodieuze Hip-Hop, waarbij geen enkel nummer onder de maat is. Er staan wel een paar nummers op die duidelijk afwijken van de algemene (jazzy) sfeer, zoals ‘Stand Up (Some Things’ll Never Change) waarbij Dancehall de basis van het nummer is en de wat meer op R&B gestoelde nummers als ‘Wait On Me’ en ‘Fine & Free’. In het geheel zorgt dit echter niet voor skip-momenten, waardoor ook deze plaat nu en in de toekomst nog regelmatig door me beluisterd zal worden.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 20 juni 2007 | Playing On My iPod
Angelhead, Sex ’n Jazz & Op Weg Naar Huis
Gabriel Rios – Angelhead
De nieuwe plaat van Gabriel Rios valt bij mij enorm in de smaak. Qua stijl en samenstelling is deze totaal niet te vergelijken met zijn debuutalbum (Ghostboy), en juist dat is wat me heel erg verrast. Gelukkig staan er ook beduidend minder niet Engelstalige nummers op (dat is wat me aan dat vorige album zo tegenviel). Volgens mij is Angelhead wel een stuk moeilijker voor het grote publiek, maar ook dat is denk ik, alleen maar een pluspunt (ik kan wel bewondering opbrengen voor artiesten waarvan het nieuwe album niet een kopie is van een succesvolle voorganger). De muziek is erg funky met een nadrukkelijke electronica sound. De nummers klinken sexy en verleidelijk, origineel en intrigerend. Eerlijk gezegd geeft de eerste single en titelsong ‘Angelhead’ wel een beeld van de bewandelde muzikale stijl, want nummers als ‘The Boy Outside’, ‘Common Gold’, ‘The Fall’, ‘Mighty Be One’ en ‘Stay’ zijn uitstekende voorbeelden van liedjes die aansluiten bij deze prettig in het gehoor liggende stijl.
Voor de beeldvorming hieronder de (geweldige) videoclip van ‘Angelhead’:
Gare Du Nord – Sex ’n Jazz
Sex ’n Jazz is de ultieme combinatie van Lounge, Soul en (Miles Davis style) Jazz. De singles ‘Marvin & Miles’ en ‘Sex ’n Jazz #1′ waren al een tijdje beschikbaar en veel belovend, maar het is altijd nog even afwachten of een totaal album in dergelijke stijl ook de goede uitwerking heeft. Wat mij betreft is het collectief van Gare Du Nord absoluut in die missie geslaagd. Zo is het nummer ‘You’re My Medicine’ een uiterst funky nieuw nummer, op basis van (en met de zangpartijen van Marvin Gaye meegemixt) ‘Sexual Healing’, is ‘Beautiful Day’ een zeer zomers loungenummer compleet met trompet, gitaarriffs en geweldige zang. ‘Hey Mr. Glider’ lijkt dan weer zo’n Lou Reed achtig nummer dat zo van een Quentin Tarantino soundtrack geplukt lijkt te zijn. Kortom een verrassende, afwisselende plaat die zowel hard gedraaid kan worden op een tuinfeest, als relaxed op de achtergrond bij een intiem samenzijn.
Prins, De Munnik en Den Tex – Op Weg Naar Huis
Totaal andere muziek, maar daarom niet minder goed bevat het album van dit illustere trio. Na de eerste keer besluisteren was ik geneigd te denken dat dit de nieuwe Acda & de Munnik is, maar dan zonder Acda. Maar na goed beluisteren merk je toch wel dat de teksten minder spitsvondig zijn dan bij de albums van dat duo. Daarbij zorgen ook de stemmen van de twee andere heren voor een andere sfeer en beleving. ‘Held Man’, ‘Stormvogels’, ‘Jordanese Schat’ en ‘Op Zoek Naar Rosie’ zijn de nummers die er het meest uitspringen, maar ook de andere nummers zitten vol met leuke zinsnedes, fijne melodietjes en goed op drie stemmen afgestelde zangpartijen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 1 juni 2007 | Suggested Playlist
Uit de twee voorgaande posts moet haast wel blijken dat er in Nederland veel (nieuw) talent rondloopt op het muzikale vlak. Voor eenieder die daar nog niet van overtuigd is (en ook voor iedereen die dat wel is overigens) publiceer ik hieronder één van mijn favoriete playlists van dit moment.
Uiteraard samengesteld op basis van een zekere muzikale samenhang, kwaliteit van de uitvoerenden en gekozen nummers. Verdere regels voor deze playlist waren:
- Nederlandse artiesten
- Nummers van het laatst verschenen album van de betreffende artiest (dat hooguit twee jaar oud mag zijn)
- Elke artiest (of groep) mag maar één keer op de playlist voor komen.
The Future of Dutch Music
- I Can’t Help Myself – Benny Sings
- Those Things You Do – Boris
- Come Closer – Room Eleven
- Relieved (New Generation Big Band Remix) – Pete Philly & Perquisite
- Beautiful Day – Gare Du Nord
- Breezy – Wouter Hamel
- Those Were The Days – Moon Baker
- My Spouse – Relax
- Chocolat – C-Mon & Kypski
- Money In The Bag (K&S Remix) – Kraak & Smaak
- No Can Do – Dennis
- Figure It Out – Rose
Uitleg: Het ontstaan van: Suggested Playlist
door Andrew | 30 mei 2007 | Playing On My iPod
Her Name Is Dennis, Livin’ It & ABC Of Romance
Dennis – Her Name Is Dennis
Ze heet Dennis, en heeft een hele verrassende debuutplaat gemaakt. Goed klinkende pop, die uitnodigt om het volume wat op te schroeven. Ik had nooit eerder van deze dame gehoord, maar dat maakt het juist verrassender. Zo vlak en als eenheidsworst klinkend als het nieuwe album van Joss Stone is, zo fris en goed geproduceerd klinkt dit product van de lage landen. Relaxte en swingende nummers in de stijl van Amy Winehouse (No Can Do), Joss Stone (Today, You Piss Me Off) worden afgewisseld met smaakvolle ballades (Dragonfly, Song For Bas) en een meer Gwen Stefani achtige sound (Money, Bubblegum). Het geheel is een zeer internationaal klinkend album, die tussen de reeds eerder genoemde wereldberoemde artiesten niet misstaat.
Rose – Livin’ It
Het vorige album van Rose (Trust) vond ik wat saai en kabbelend. Overigens nam dat niet weg dat wel te horen was dat dit een zangeres is die best wel wat in haar mars heeft. Dit tweede album is beduidend funkier en ‘voller’ qua sound. Het bevat op een traditionele manier geproduceerde soul en funk, al moet wel gezegd worden dat de trackvolgorde me iets tegenvalt, doordat het middelste gedeelte (track 3 -10), m.u.v. track 6 ‘Voodoo Tricks’, allemaal langzamere nummers zijn. Daar had een betere balans in gevonden kunnen worden. De swingende nummers ‘Shame’, ‘Alone’, Voodoo Tricks’ en het geniale ‘Figure U Out’ spreken me nu eenmaal meer aan. Overigens zijn de laatste twee nummers ook fenomenaal, een cover van John Lennon’s klassieker ‘Jealous Guy’ (hier omgedoopt naar ‘Jealous Girl’) en het van blues overlopende ‘Brown Eyed Blues’.
Moon Baker – ABC Of Romance
De laatste in dit rijtje van 3 Nederlandse (!!) Top zangeressen betreft het album van Moon Baker (Monique Bakker). Ze is al een tijdje actief in de muziekscene (o.a. als zangeres bij Candy Dulfer, waardoor ze het podium heeft gedeeld met grootheden als Maceo Parker, Van Morrisson en Dave Stewart), maar dit is haar eerste solo cd. Het album bevat veertien soulvolle nummers met een hoge kwaliteit. Haar stem en de muziek heeft wel wat weg van Erykah Badu en Jill Scott. De balans tussen de ballads (‘The Light’, ‘You Are’, ‘That’s All’) en de snellere nummers (‘Shot Deep’, ‘Sweet Papa’ en ‘Keep It Cool’) is uitstekend en de muzikale kwaliteit van de band staat buiten kijf. Tot slot de wens dat Prince het nummer ‘That’s All’ een keertje ten gehore brengt. Het had (in creatievere tijden) van zijn hand kunnen zijn.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
