door Andrew | 17 maart 2007 | The Concerts
Zoals uit de post rondom het album van Boris al duidelijk moet zijn geworden, steek ik mijn bewondering voor deze topper van eigen bodem niet onder stoelen of banken. Nu hij het Idols juk van zich afgeworpen heeft wordt voor mij alleen maar duidelijker en duidelijker wat voor een kwaliteiten deze artiest heeft. Ik verbaas me er wel eens over dat iemand als James Morisson een enorm (verkoop)succes is, terwijl Boris louter goede kritieken heeft mogen ontvangen voor zijn tweede soloplaat, maar de verkopen daarvan best wel achterblijven. Alsof mensen zich schamen een ex-Idols winnaar goed te vinden.
Hoe dan ook, gisteren was ik eindelijk in de gelegenheid een concert van deze getalenteerde man (en zijn band) bij te mogen wonen. De conclusie is simpel: overtuigend, funky en een aanrader voor iedereen die van goede muziek en zang houdt. Om te beginnen is de stem van Boris fenomenaal, heeft hij een meer dan uitstekende begeleidingsband en weet hij een energiek optreden neer te zetten (langzaam toewerkend naar een toegift waarbij de hele zaal volledig uit zijn dak gaat, dansend, zingend en swingend).
Prettig vond ik (persoonlijk) dat hij voornamelijk nummers van zijn tweede album speelde. Uiteraard speelde hij wel zijn grootste hit tot nu toe (‘When You Think Of Me’), maar deze was in een redelijk kale akoestische versie gegoten, waardoor het nummer qua stijl uitstekend in de setlist paste. Uiteraard hoopte ik als liefhebber nog wel op een cover van een leuk Prince nummer, maar dat zat er helaas niet in, al waren er muzikaal wel hier en daar wat elementen te herkennen uit nummers van zijn grote voorbeeld. Wél bracht Boris een fenomenale versie van ‘I Got A Woman’ van Ray Charles ten gehore (het nummer dat als basis werd gebruikt door Kanye West voor zijn hit ‘Golddigger’) en sloot hij af met een erg prettige, lange versie van ‘Girl’, wat ik zijn beste nummer tot nu toe vind.
Voor mij is dit dus een geweldig concert geweest, waarbij het me deugd doet dat deze artiest zich niet beperkt tot het letterlijk naspelen van de studioversies van zijn nummers, maar de moeite neemt om de nummers voor een liveoptreden nog spannender te maken.
Nu maar hopen dat hij door de organisatie van North Sea Jazz wordt gevraagd, want daar past hij mijns inziens uitstekend.
door Andrew | 17 maart 2007 | The Concerts
De laatste keer dat ik Sheila E. had zien optreden was bij North Sea Jazz van 2005, waar ze als special guest van Candy Dulfer werd opgevoerd. Aangezien ik daar nogal van onder de indruk was waren de verwachtingen voor Sheila E. & C.O.E.D. (Chronicles Of Every Diva) featuring Candy Dulfer uiteraard erg hoog gespannen. Dit damescollectief bestaat (op de toetseniste na) uit oud bandleden van Prince, waardoor ik ook niet onbekend was met hun muzikale kwaliteiten, het was vooral afwachten welke nummers ze ten gehore zouden gaan brengen.
Dat werd uiteindelijk de grootste tegenvaller voor me. Een podium vol topmuzikantes, maar een setlist die meer leek op een pot-pouri van soloprojecten van de diverse bandleden. Geweldig uitgevoerde nummers werden afgewisseld met onbekende niemendalletjes of niet in de sfeer passende covers. Van het ene nummer werd alleen een refreintje ten gehore gebracht het ander bestond tot op het irritante af uit solo’s. Wat ik kortom miste was de vibe die je, bij een goed opgebouwde show, van het begin tot het einde meesleurt en vasthoudt, tot dat je aan het eind beseft dat de voorgaande anderhalf uur als een sneltrein vaart voorbij is gegaan.
Al met al heb ik een aantal zeer fijne, goed uitgevoerde nummers gehoord, maakt het fantastische enthousiasme en charisma van Sheila E. heel veel goed, maar blijf ik toch met het gevoel zitten dat er veel meer in had gezeten.
door Andrew | 20 februari 2007 | Playing On My iPod
The Life We Chose, Set The Tone & Costello Music
Iswhat?! – The Life We Chose
Zo fijn om zo snel in het nieuwe jaar geconfronteerd te worden met een topplaat! In diverse bladen besproken als een jazzalbum, echter in mijn optiek toch vooral een hoogwaardige vorm van muzikale Hip-Hop. Ik heb het al meerdere malen gemeld, maar doe het nu nog maar een keer; wanneer Hip-Hop wordt gemaakt door échte muzikanten (zij die hun instrument beheersen en een goed stuk muziek weten te creeëren) dan doet me dat beduidend meer dan wanneer een artiest of collectief afhankelijk is van een DJ. De liefhebbers van Pete Philly & Perquisite kan ik dit album dan ook van harte aanbevelen. Het is creatief, muzikaal gezien ijzersterk en het klinkt super. Perfecte combinatie van blaasinstrumenten (vooral saxofoon), orgel, human beat-box en fijne flows in een funky vibe maken dit voor mij een zeer fijne muzikale trip die ik iedereen aan kan raden. Mijn eerste wens voor NSJ 2007 staat hierbij genoteerd.
Nate James – Set The Tone
Mijn liefde voor Nu Soul mag inmiddels genoegzaam bekend worden verondersteld. Qua albums is het nadeel (in mijn beleving) vaak dat er veel ballads worden opgenomen. Bij het album van Nate James is dat totaal niet het geval. Dit is een funky Soulplaat met slechts één rustmoment (‘Justify Me’). De rest swint de pan uit, eigenlijk vergelijkbaar met het eerste album van Rahsaan Patterson. Veel bas, veel groove, een hele fijne stem, kortom: Koren op Mijn Molen! Nummers als ‘The Message’, ‘Set The Tone’, ‘Can’t Stop’ en het onderbuikfunkgevoelopwekkende ‘Get This Right’ zorgen er voor dat ík niet stil kan blijven zetten.
The Fratellis – Costello Music
Een totaal andere muzieksoort dan de twee hierboven besproken albums, maar minimaal net zo vrolijk is de plaat van The Fratellis. Geweldige Briste poprock, een mengeling van gitaarchaos met fijne meezingrefreintjes, kortom: Feest!. De zeer succesvolle single ‘Chelsea Dagger’ is tekenend voor de sfeer van het geheel. De energie spat er vanaf en je gaat automatisch meezingen en klappen. Er staan gewoonweg teveel fijne nummers op om ze apart te bespreken, dus ik heb slechts één tip: LUISTEREN!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 22 januari 2007 | Suggested Playlist
Hot Stage Lights (Damn Funky!)
- Pose – Justin Timberlake
- Ask Myself – Robin Thicke
- Multiply – Jamie Lidell
- If I Don’t – Amp Fiddler
- Both Sides Of The Gun – Ben Harper
- Hot Stage Lights – Van Hunt
- Munkaroo – Alice Russell
- Move By Yourself – Donavon Frankenreiter
- Swing It Around – Nikka Costa
- Daily Bread – Martin Luther
- Hold On – The RH Factor
- Girl – Boris
- Stylin’ – Omar
- Soweto ’76-’06 – Joy Denalane
- Get This Right – Nate James
- Sista Big Bones – Anthony Hamilton
Uitleg: Het ontstaan van: Suggested Playlist
door Andrew | 21 januari 2007 | Playing On My iPod
Soulive, Fried Plantains & M2
Soulive – Soulive
Hoewel deze band geclassificeerd wordt als Jazz moet ik zeggen dat het voornamelijk Soul en Funk is wat de klok slaat. Dit album is een live album, al moet gezegd worden dat het publiek ver naar ‘achteren’ is gemixed. Soulive klinkt als een tierelier en heeft inmiddels een flink aantal albums uitgebracht. Deze stamt alweer uit 2003 en was mijn eerste kennismaking met ze. De nummers die hierop ten hore worden gebracht komen dus ook voor een gedeelte van eerder door de heren uitgebrachte albums. Met drums, bas, hier en daar een orgel en vooral veel gitaar weten ze prettige instrumentale jams te creeëren zoals ‘Aladdin’, ‘El Ron’, ‘First Street’ en ‘Dig’.
George Pajon Jr. – Fried Plantains
Deze man is de gitarist van de Black Eyed Peas. Door een bezoek aan één van hun concerten heb ik hem dan ook ontdekt (zijn cd werd bij de concerten verkocht en ik was zo onder de indruk van zijn spel dat ik hem blind heb aangeschaft). De muziekstijl ligt erg in het verlengde van het hierboven besproken collectief Soulive. Ook dit is instrumentaal, erg funky en voor het grootste gedeelte op dezelfde instrumenten gebaseerd. Een prettig in het gehoor liggende plaat met fijne gitaarriffs dus. ‘Sunday Best’, ‘Smoke And Mirrors’, ‘Horndoggin’ (Sloppy Seconds)’ (één van de weinige nummers met blazers) en ‘The 3D Hustle’ zijn de nummers die je bij beluistering gelijk duidelijk maken wat ik bedoel.
Marcus Miller – M2
Marcus Miller heeft natuurlijk zijn sporen als begenadigd basspeler al lang verdient. Ook dit is een (voor het grootste deel) instrumentale plaat, uiteraard met de basgitaar in een hoofdrol. Deze nadrukkelijke aanwezigheid geeft het geheel (zoals we gewend zijn van Marcus) een zeer funky geluid en dat komt het beste naar voren in nummers als ‘Nikki’s Groove’, ‘Burning Down The House’ en ‘Cousin John’ . De interludes vind ik een beetje overdone en ‘Your Amazing Grace’ valt een beetje uit de toon, maar verder is het een meer dan uitstekend album.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
