door Andrew | 17 mei 2012 | And Then Some!
Na zijn vorige, mij zeer tegenvallende, album uit 2009 was ik toch weer hoopvol gestemd op een goed album. Temeer daar de vroeg ‘gelekte’ fantastische hoes bij mij een vuige rockplaat suggereert. Helaas, ’t was niet wat ik gehoopt had. Uiteraard is het prima geproduceerd, maar ik vind het softe muziek en mis de scherpte van de bluesy gitaarvirtuoos John Mayer. Voor mij staan er welgeteld twee heel goede nummers op: ‘Something Like Olivia’ en ‘Love is a Verb’.
door Andrew | 24 november 2010 | Blues, Playing On My iPod
Stefan Schill – Don’t Say A Word [2010][Blues]
Met zijn zeer aanstekelijke bluespop is de Nederlandse Stefan Schill wat mij betreft nog het meest te vergelijken met John Mayer. Vooral qua muziekstijl althans, want hij heeft toch duidelijk een andere (erg prettige) stem. Wat mij betreft mag hij nog wel iets aan zijn uitspraak doen; die is niet slecht, maar ik hoor er af en toe toch aan af dat Engels niet zijn natuurlijke taal is.
‘Don’t Say a Word’ is zeer goed geproduceerd, het is een echte muzikantenplaat. Hele fijne gitaarpartijen (luister bijvoorbeeld maar eens naar de spetterende solo rond 2:40 in het nummer ‘Just Not Today’), goed begeleidt door een vette orgelsound, bas en drum.
Het album verveelt geen moment en is naar mijn mening van internationale allure. Sterker: Ik denk dat deze artiest ons nog veel mooie muziek gaat brengen in de toekomst en ik verwacht dat hij (gezien zijn ontegenzeggelijk talent) ook nog wel eens buiten onze landsgrenzen een hele grote kan worden.
door Andrew | 21 februari 2010 | Rock
Jack Bruce & Robin Trower – Seven Moons [2008][Rock]
Ik heb hier al vaker verkondigd dat als het op Rock aan komt ik het meest verguld ben van goede Power Trio’s (gitaar, bas, drums). Dit album kwam begin 2009 op mijn pad, waarbij mijn aandacht vooral getrokken werd door Jack Bruce, voormalig bassist van Cream (dat vermaarde Power Trio met Eric Clapton van eind jaren zestig). Begin jaren tachtig hebben de heren Bruce en Trower (gitarist, bekend van Procol Harum) ook al samengewerkt en twee albums uitgebracht, echter dat was mij bij het verschijnen van ‘Seven Moons’ niet bekend.
Voor liefhebbers van lekkere bluesrock is dit een echte aanrader. De muziek klinkt alsof het nieuwe opnames zijn van nummers die zo uit de jaren zestig kunnen komen (en dat is wat mij betreft een compliment), wellicht dat dat ook komt door de stem van Jack Bruce, die perfect aansluit op de soort muziek. (Uiteraard) neemt de electrische gitaar (veel solo’s) een belangrijke plaats in op dit soort muzikale uitingen en omdat er geen sprake is van overproductie (randgeluiden afkomstig van synthesizers, blazers of percussie) klinkt het puur en zoals, naar mijn mening, goede rock moet klinken.
Mensen die de rockende kant van John Mayer kunnen waarderen zouden zich wat mij betreft hier buitengewoon bij thuis moeten voelen (unofficial video):
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=MeGNpL8g01E&hl=nl_NL&fs=1&rel=0]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 27 november 2009 | And Then Some!
Bij de eerste keer beluisteren viel de plaat me al tegen, maar ik heb hem inmiddels meerdere keren gedraaid en ben helaas niet van mening veranderd.
Op enkele (2 of 3) nummers na vind ik het een tegenvallende, softe en weinig verrassend album.
Muzikaal gezien bij lange na niet zo sterk als Continuum (veel te veel akoestische gitaar en country invloeden) en ook qua thema’s niet helemaal mijn ding.
Gevolg: Ik teleurgesteld en de rest van Nederland blijkbaar niet, want het is John’s eerste nummer 1 album in de charts.
door Andrew | 3 augustus 2008 | Blues
John Mayer – Where The Light Is [Blues][2008]
Ik heb mijn bewondering voor John Mayer de afgelopen anderhalf jaar niet onder stoelen of banken gestoken en ben dan ook erg blij met deze nieuwe live registratie(s). ‘Where The Light Is’ is zowel op cd als dvd verschenen en is opgesplitst in drie delen (opgenomen in december 2007): een akoestische set, een powertrio set en een full band set. Wanneer je eerdere live opnames van John Mayer beluistert (bv het eerder besproken ‘Live in New York’ en het live album ‘Try’) dan kun je goed horen dat deze man zich blijft ontwikkelen. ‘Where The Light Is’ is een uitstekende dwarsdoorsnede van de kwaliteiten van deze zanger/gitarist. Alhoewel ik zelf het meest gecharmeerd ben van het ’trio gedeelte’ (de meest pure vorm van bluesrock) zijn ook de andere optredens van een meer dan uitstekende kwaliteit en vibe. De liedjes klinken soms zo simpel, dat je je afvraagt waar iemand het talent vandaan haalt om zoiets moois te kunnen creëren. Alles wordt strak en solide gespeeld, de arrangementen zijn niet veel spannender dan de album versies, maar het voordeel is dat er lekker veel gesoleert wordt (door John op zijn gitaar wel te verstaan) en dat vind ik bij dit soort muziek erg lekker. Voeg daarbij het feit dat ik nu ook eindelijk live versies heb van Jimi Hendrix’ ‘Bold As Love’ en ‘Wait Until Tomorrow’ (door John Mayer’s studioversie van de eerste van deze twee nummers ben ik hem nauwgezet gaan beluisteren) en mijn geluk kan niet op. Nu is het nog het wachten op een volledige live versie van ‘Dreams To Remember’ (op deze plaat alleen als intro voor ‘Gravity’ gespeeld).
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
