door Andrew | 20 december 2009 | Hip-Hop
Blakroc – Blakroc [Hip-Hop][2009]
Eind november verscheen dit werkje, een samenwerking tussen The Black Keys en diverse prominente rappers, waaronder Mos Def, Q-Tip en Pharoahe Monch. De muzikale basis wordt gevormd door nieuwe rock/pop composities van eerder genoemde band en zang en rap is (uiteraard) in handen van de gasten. Ik vind het een combinatie die uitstekend uit de verf komt, maar moet wel zeggen dat het echt een Hip-Hop plaat is (en dus minder interessant wanneer je wél gecharmeerd bent van The Black Keys, maar niks met rappers hebt). Wat maakt dat het op mij zo’n indruk maakt is (heb ik het wel vaker over gehad) de combinatie van échte muzikanten (in plaats van computertechnisch gerealiseerde soundbeds) met Hip-Hop. Dit wordt mijns inziens vooral goed hoorbaar in nummers als ‘Ain’t Nothing Like You,’ What You Do To Me,’Why Can’t I Forget’ en ‘Tellin’ Me Things.’ Dat wil uiteraard niet zeggen dat de andere nummers minder zijn, maar daar is de feel nog meer Hip-Hop.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 17 december 2009 | Jazz
Nellie McKay – Normal As Blueberry Pie [Jazz][2009]
Totaal onverwacht struikelde ik onlangs over de nieuwe cd van Nellie McKay. Met haar debuutalbum heeft ze een paar jaar geleden een blijvende en verpletterende indruk op me gemaakt (sterker nog die staat al een behoorlijke tijd in mijn top tien van beste albums ooit), dus hier was wel sprake van een verrassing. Het album is een tribute aan Doris Day, iemand waarvan ik eigenlijk niks ken. Het enige nadeel wat ik dus zo op voorhand kan ontdekken is dat er geen pareltjes van scherpe teksten van Nellie’s eigen hand zijn deze keer, maar verder heb ik geprobeerd onbevooroordeeld naar deze plaat te luisteren.
Het is een zeer sober klinkend album (geen bombast), waarbij de muzikale omlijsting buitengewoon goed tot zijn recht komt. De stem van Nellie gaat heen en weer tussen heel breekbaar en zeer warm, wat (in combinatie met de gebruikte instrumentatie) resulteert in een zeer sfeervolle sound, die uitstekend bij deze tijd van het jaar past. Buiten een pak sneeuw, binnen een haardvuur, een goed glas wijn en deze muziek: een hele fijne manier om de feestdagen door te komen zonder de geijkte kerstliederen.
In onderstaand filmpje een interview met Nelly over de totstandkoming van het album en de keuze voor Doris Day covers. Daarbij krijg je ook een goede indruk van de sound van het album:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9Dxvnm-X5VY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 16 december 2009 | Rock
The Slew – 100% [Rock][2009]
Dit is voor mij het meest verrassende album van 2009. Via een Tweet van Nico Dijkshoorn (@dijkshoorn) werd ik op het bestaan er van gewezen en na het bekijken van wat youtube materiaal (zie onderaan deze post) ben ik helemaal voor de bijl gegaan. Dit is pure sixties-seventies rock op basis van hedendaagse hiphop-beats & scratches!! Een erg vette sound (lekker stevige gitaren die gruizig klinken met veel lage tonen), zang die, als je niet beter wist, gesampled zou kunnen zijn van oude platen van Jimi Hendrix, Cream of The Allman Brothers Band. Het is de perfecte mix van old meets new en klinkt als een klok. De band bestaat uit twee oudleden van Wolfmother (Chriss Ross en Myles Heskett) en de dj’s Kid Koala en Dynomite D. (die 10 jaar geleden onder andere al met de Beastie Boys tourden). Er gaat een wereld voor me open en ik kan niet wachten tot ik deze plaat op vinyl heb!
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=E4N-CuPpsLY&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 16 december 2009 | And Then Some!
Van het nieuwe album van Robin Thicke: Meiple (featuring Jay-Z)
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Zwik9bnywVg&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1]
door Andrew | 14 december 2009 | And Then Some!
Het lijkt er steeds meer op alsof de nieuwe lichting ‘Soul’ artiesten hun roots uit het zicht verliezen. Op de een of andere manier wordt de gebarchte muziek meer en meer de R&B kant op geduwd, ipv de wat klassiekere Soulkant.
Van de nieuwe plaat van Alicia Keys had ik beduidend meer verwacht, maar op een enkel nummertje na vind ik het eenheidsworst (gladde, ongeïnspireerde muziek voor de hitlijsten).
