door Andrew | 21 maart 2009 | Pop
De Staat – Wait For Evolution [Pop][2009]
Erg verrassend plaatje dit! Normaal gesproken niet het eerste wat bij mij top of mind is qua muziekstijl, maar zeer afwisselend en lekker in het gehoord liggend. Meestal ben ik wel van het zoeken van vergelijkingen met andere artiesten of muziekstijlen, maar dat gaat hier niet echt op (op een enkel nummertje na). Tenzij je concludeert dat er enorm veel vergelijkingen van toepassing zijn (Red Hot Chili Peppers, Gotcha!, Elvis Presley, B-52’s). De titeltrack is een voorbeeld van een nummer dat mij gelijk in z’n greep heeft, met de pulserende gitaarriff, het fijne ritme en de goede samenstelling van zang. Het nummer golft op en neer, van wat langzamer tot een eruptie aan energie. In z’n algemeenheid geldt deze gedrevenheid voor alle nummers op het album, never a dulll moment. Ze zijn origineel, swingend (op een rock manier) en staan als een huis.
Al met al is dit een album dat op dit moment hoog in mijn lijst staat voor beste albums van 2009.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 3 maart 2009 | Pop
Wouter Hamel – Nobody’s Tune [Pop][2009]
Wouters debuutalbum stond op nummer twee in mijn lijst van beste albums van 2007, dus ik was erg benieuwd hoe zijn nieuwe plaat zou klinken. Het heeft even geduurd voor deze nieuwe uitgave bij me is bezonken. Typisch zo’n plaat die me niet vanaf het begin te pakken heeft, maar langzaam moet groeien, om vervolgens te ontdekken dat hij wel heel erg goed is. In het begin viel hij zelfs wat tegen, wellicht omdat het springerige, vrolijke en enthousiaste geluid waardoor ik eerder zo gegrepen was hier veel minder aan de oppervlakte ligt. Het is een doordachtere en serenere plaat, maar wel met een herkenbare sound. ‘Sir Henry,’ ‘In Between,’ ‘Once In A Lifetime’ en ‘See You Once Again’ zijn mijn favorieten, door hun speelsheid en wat vrolijkere tint. De rustigere nummers zoals ‘When Morning Comes’ en ‘Quite The Disguise’ zijn kwalitatief van hoog niveau en houden het geheel uitstekend in balans. Ik verwacht niet dat ‘Nobody’s Tune’ zo hoog in mijn jaarlijst van 2009 terecht gaat komen, maar een top tien notering zit er, zoals ik er nu naar kijk, zeker in!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 1 maart 2009 | Hip-Hop
The Herbaliser – Same As It Never Was [Hip-Hop][2008]
Het negende album van deze Hip-Hop formatie is pas de eerste die mijn aandacht trok! Gelokt door een positieve recensie besloot ik het aan te schaffen, om verrast te worden door een erg fijne plaat. De muziek die ze maken laat zich m.i. muzikaal erg vergelijken met bijvoorbeeld C-mon & Kypski (veel Jazz en Funk invloeden) en qua flow en rapstijl met Jurassic 5. Fijne grooves, ritmic scratching, erg veel blazers en prettige beats maken dit tot een genot voor het oor. De zang wordt op de meeste nummers verzorgd door Jessica Darling en zij heeft een erg fijne, soulvolle, wat rauwe stem, die een échte toegevoegde waarde vormt. Het geheel is met veel fantasie gecomponeerd (ook instrumentale nummers worden niet geschuwd). Al met al dus verrassend goed, spannend en lekker om te beluisteren.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 31 januari 2009 | Soul
Boris – Live My Life [Soul][2009]
Ooit de winnaar van Idols, nu al sinds enige tijd één van mijn favoriete Nederlandse Soulzangers. Dit gloednieuwe album swingt en groovt als een dolle! Alles is uit de kast gehaald om een plaat van internationale allure te maken. Maar om te beginnen in Nederland: als Boris niet net zoveel albums kan verkopen als Alain Clark met ‘Live It Out’ is gelukt snap ik er niks meer van. De opbouw van ‘Live My Life’ vind ik heel prettig. Niet afwisselend, maar beginnend met een steel zeer fijne uptempo songs en dan langzaam toewerkend naar de wat rustigere nummers. De uitermate uitstekende single ‘If You Wanna Roll With Me’ was natuurlijk al bekend, maar is slechts één van de juweeltjes die de plaat hebben gehaald. Bijvoorbeeld het midtempo nummer ‘Stupid Again’ (een hit wat mij betreft) met een zeer zomerse sound. Of de uiterst groovy titeltrack, met blazers, funky gitaar en orgels, Wow! De ballads zijn mijns inziens niet klef, maar goed uitgebalanceerde soulsongs die (dat dan weer wel) gelukkig niet teveel aanwezig zijn. Erg lekker is trouwens ook het bluesy ‘I’m Sorry’, met een welbekend thema waarin een man zijn vrouw om nog een laatste kans vraagt. De absolute topper vind ik ‘Loosin Up’, met een hele fijne snelle basloop, duidelijk geënt op de erfenis van Prince én met tegen het einde een erg fijne interpolatie van ‘One Nation Under A Groove’. Enige minpunt vind ik de hidden track. Niet de track ansich, maar ik heb zo’n hekel aan het feit dat het geen losse track is (maar een onderdeel van het laatste nummer). Waarom artiesten dit verzinnen is me een raadsel.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 18 januari 2009 | Soul
Betty Davis – Nasty Gal [Soul][1975]
Soms struikel ik bij toeval over iets waarvan ik nog nooit heb gehoord en waanzinnig vind. Dit is daar zo’n voorbeeld van. Ik was een biografie aan het lezen over Sly Stone en daarin werd melding gemaakt van deze dame (een ex van Miles Davis). De link was dat haar albums geproduceerd en gespeeld zijn door (oa) oud leden van Sly & The Family Stone. Dit album werd specifiek genoemd, dus dat leek mij reden om op onderzoek uit te gaan. Het is hele vette funk die met lekker veel kracht gezongen wordt door deze dame. Ze heeft niet echt een zangstem, maar klinkt lekker ruig (op het schreeuwerige af) en lijkt af en toe een beetje op de het geluid van Skin (van Skunk Anansie). Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig (bas, orgel, ritmegitaar etc.) en het staat m.i. als een huis.
Voor een idee van de sound van dit album kun je onderstaand YouTube filmpje bekijken:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=iDvvQq4leoo&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
