De Tien Beste Albums van 2008
01. 
02. Nikka Costa – Pebble To A Pearl
03. 
04. Lenny Kravitz – It’s Time For A Love Revolution
05. Raphael Saadiq – The Way I See It
06. Kane – Everything You Want
07. 
08. Seal – Soul
09. 
10. Falco – Falco 3
Falco – Falco 3 [Pop][1985]
Of dit album echt goed is weet ik niet. Het is wel origineel en ik wordt zelf vooral gedreven door nostalgie denk ik. Het heeft jaren geduurd voor deze op cd werd uitgebracht, waardoor ik hem (tot ik hem een jaar of 5 geleden te pakken kreeg) lang niet had gehoord (ik heb hem wel op LP, maar het overzetten van LP’s naar mp3 vind ik zo’n gedoe). Het is een typisch jaren 80 popalbum, met de bekende synthesizer geluiden die de sound bepalen (vooral ritmisch) en na al die tijd vind het nog steeds lekker om hem af en toe terug te horen.
Natuurlijk staan er een paar vette hits op, waarvan ‘Jeanny’ (die nogal veel ophef deed ontstaan in die tijd vanwege zowel het onderwerp als de als schokkend ervaren videoclip) en ‘Rock Me Amadeus’ de bekendste zijn, maar als geheel is het een plaat die me na al die jaren nog steeds bevalt. Of het komt door die rare combinatie van Duits en Engels die door Falco wordt gebruikt, of de variatie in stijlen kan ik niet goed duiden, maar dat vind ik eigenlijk ook niet zo belangrijk.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=GLbNaN1A5xI&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]
Alice Russell – Pot Of Gold
Alice Russel – Pot Of Gold [Soul][2008]
Over het vorige album van deze Britse zangeres was ik zo enorm te spreken dat ik me, toen ik het bij toeval tegenkwam op iTunes, op voorhand verkneukelde om weer iets nieuws van haar te mogen beluisteren. Haar stem is werkelijk fenomenaal (heeft wel iets weg van Nikka Costa) en haar muziekstijl (Soul) is helemaal mijn ding. Echt verrassend is de plaat niet, maar kwalitatief wel erg goed. Ingespeeld door een band (en zoals ik al vaker heb gezegd ligt daar mijn hart), funky, swingend en lekker veel Soul. Alle belangrijke ingredienten zijn aanwezig: blazers, fijne baspartijen, orgels en funky gitaarriffs. Luister bijvoorbeeld eens naar ‘Got The Hunger?’ en ‘Living The Life Of A Dreamer’, dan voel je wat ik bedoel. Wel moet worden gezegd dat het hele ‘gevoel’ van de plaat minder uniek is dan haar vorige (‘My Favourite Letters’). Dat had meer unieke, opvallende zaken waardoor er echt een ‘eigen’ sound ontstaat. Hier is het, ondanks de uitstekende kwaliteit, meer vergelijkbaar met andere ‘Soul’ platen van Britse (en Amerikaanse) zangeressen die de afgelopen maanden het levenslicht hebben gezien.
Het meest opvallende is de geniale cover van ‘Crazy’ (van Gnarls Barkley). Vocaal wordt alles uit de kast gehaald, bij deze downtempo versie en ook de instrumentatie is indrukwekkend.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RY_CS5Qurmk&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=nl_NL&feature=player_embedded&fs=1]
Common – Universal Mind Control
Common – Universal Mind Control [Hip-Hop][2008]
What The F#$K?! Common wil commercieel gaan?! Verrast als ik was door de, voor mij, vrij plotselinge release van het nieuwe album van mij Hip-Hop held Common, viel ik bijna van mijn stoel toen ik de plaat beluisterde. Bijna geheel geproduceerd door The Neptunes, waardoor de sound totaal anders is dan zijn eerdere werk (maar wel gelijk heel herkenbaar als Neptunes sound) en nauwelijks nog maatschappijkritische, sociaal sterke teksten (maar 4-letter-words en verheerlijking van Bling-Bling). Hoe moet ik dit uitleggen? In een interview las ik dat Common (net als zijn maatje Kanye West) ook wel eens een hitalbum wilde hebben. Meer is het volgens mij ook niet: een tussendoortje voor de massa en de dancefloor (al verwacht ik niet dat het een internationale best-seller zal worden). Natuurlijk klinkt het lekker commercieel en zal ik het wel een tijdje draaien, maar het zal niet de boeken in gaan als één van Commons beste albums.
Kortom: Heel leuk voor nu, volgende plaat graag weer in de oude stijl.
John Legend – Evolver
John Legend – Evolver [Soul][2008]
Voor dit album verscheen had John Legend al diverse malen in de pers laten weten dat het anders zou zijn dan zij voorgaande albums, wat ruiger en gevarieerder. Daardoor waren de verwachtingen hoog gespannen, zeker ook omdat de eerste single ‘Green Light’ een samenwerking was met André 3000 van Outkast en een hele fijne Hip-Hop feel met zich meebracht. Dat de single geen succes is geworden heeft me niks verbaasd, alhoewel ik er dus erg gelukkig mee was. De verwachtingen waren bij mij dus hooggespannen en zijn slechts ten dele bewaarheid. Inderdaad is deze plaat duidelijk anders dan zijn voorgaande twee. Hij is minder glad en ballad gedreven (meer Hip-Hop), al had het van mij nog wel wat ruiger gemogen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een erg fijne compilatie van muziek, en beluister hem ook regelmatig, maar ik mis iets. Wellicht dat het komt doordat het grootste deel van de ritmes uit electronica komt (computers) ipv de door mij zo vaak geroemde organische klanken van échte instrumenten. Uiteraard staan er weer een paar uitstekende ballads op, veelal door John zelf begeleid op piano, maar de mix tussen de snellere en langzamere nummers vind ik veel beter dan op zijn eerder werk.
Erg tevreden, maar volgens mij moet het ‘Masterpiece’ van John Legend nog gemaakt worden.