door Andrew | 27 december 2006 | Playing On My iPod
Feedback, Love & Once Again
Jurassic 5 – Feedback
Jurassic 5 stond al bekend als een collectief die de Old School stijl aanhingen en bewijzen met ‘Feedback’ dat het ook heden ten dagen heel goed mogelijk is om een zeer goede Hip-Hop plaat te maken met gebruik van traditionele middelen (de sample, beats en flows zoals die ook tegen het eind van de jaren tachtig werden gebruikt). Meest tekenende voor mij hierin was dat iemand die dit album bij toeval hoorde (en niet zo thuis is in het genre) dacht dat ik iets van De La Soul of de Jungle Brothers ‘van toen’ had opgezet. Luister eens naar ‘Gotta Understand’, ‘In The House’ of ‘Where We At’ en het zal je direct duidelijk zijn wat ik bedoel. Het hele album is een feest om naar te luisteren, een positieve vibe met zeer lekker klinkende nummers. Zeker geen dansplaat, maar het is wel heel moeilijk om stil te blijven zitten. Er is geen enkel ‘minder’ nummer te vinden op deze plaat en dát zorgt er voor dat dit deze voor mij het predikaat: dé Hip-Hop plaat van 2006 krijgt opgelegd.
The Beatles – Love
Dé eindejaarsverrassing van 2006 is voor mij toch wel de ‘nieuwe’ plaat van The Beatles. Zet een koptelefoon op (of gebruik een beetje knappe speakers) en ervaar The Beatles zoals je ze nog nooit meegemaakt hebt. Wat een vette sound! Niet de zoveelste Greatest Hits, maar een project waarbij zo’n 30 nummers van dit sublieme viertal op geniale (minimale) wijze zijn geremixed en op een fantastische wijze zijn geremastered. Van dit album is tevens een Audio-DVD beschikbaar waardoor het mogelijk is deze ervaring in 5.1 op te doen. De vaste producer van The Beatles (George Martin) heeft samen met zijn zoon (Giles) de oude banden nog eens onder handen genomen (oorspronkelijk als opdracht voor de nieuwe show van Cirque Du Soleil) en er een hedendaagse muzikale reis door het archief van gemaakt, zonder hierbij de authenticiteit en geweldige kwaliteit van de oorspronkelijke versies aan te tasten. Voor mij een superbe aanvulling op de toch al zo prettig gevulde catalogus van deze beste band allertijden.
John Legend – Once Again
Nu had ik dit album al vanaf de dag van release, maar het kon me niet echt bekoren. Ik vond het wat saai en niet echt uitgesproken. Het grappige is echter dat ik merk dat ik hem de afgelopen weken toch diverse malen beluisterd heb en dat dit dus voor mij typisch zo’n plaat is die sterker wordt naarmate je hem meer hoort. Overigens is dat bij mij in het algemeen zeer ongebruikelijk (meestal hoor ik gelijk wel of ik een plaat vaker ga draaien of niet). Dat de man een hele fijne stem heeft behoeft geen betoog, maar dat hij toch ook hele fijne liedjes kan schrijven is daarbij een hele fijne combinatie. Moderne soul die noch het meest doet denken aan de stijl van Marvin Gaye en Stevie Wonder, waarbij maar gelijk duidelijk is gesteld op welk niveau John Legend zich bevindt. De geniale nummers ‘Slow Dance’ en ‘Show me’ zijn hier wat mij betreft uistekende voorbeelden van. Ook met de grote hit ‘Save Room’ en nummers als ‘Stereo’ en ‘Maxine’ laat John Legend blijken een uitstekende songwriter te zijn. Enige minpuntje? In het laatste deel van de plaat had een mid/uptempo nummer niet misstaan (een iets betere verdeling) om de afwisseling en spanning tot het einde in stand te houden.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 3 december 2006 | Playing On My iPod
The Rainbow Children, Continuum & Futuresex/Lovesounds
Prince – The Rainbow Children
Afgezien van het gepreek dat de nummers met elkaar verbindt, vind ik dit nog steeds één van de betere, zo niet de beste plaat die Prince gemaakt heeft in deze eeuw. Wellicht dat ik er een beetje gekleurd over denk, omdat hij rondom deze plaat voor het laatst in Europa is geweest voor een tour, maar het is een sterk album, met alle bekende Prince ingrédiënten. Naast de fijne muzikale reis moet ik op voorhand ook zeggen dat ik het verreweg het mooiste album art-work vind. Het album is duidelijk een plaat die gemaakt is als totaalconcept, met de gehele band. Naast hele lieve liedjes, als ‘She Loves Me 4 Me’ en ‘Mellow’ staan er een paar enorm sterke funknummers op (denk hierbij aan ‘The Work Pt. 1’, ‘1+1+1=3’ en ‘The Everlasting Now’). Meest opvallend zijn echter nummers als ‘Family Name’ (raciaal geëngageerd), het tien minuten durende epos ‘The Rainbow Children’ (zeer jazzy inslag) en het bizarre musical achtige ‘Wedding Feast’ (slechts 54 seconden). Hoe dan ook een goed samengestelde plaat, met veel variatie, die (nog steeds) tot het einde toe blijft boeien.
John Mayer – Continuum
Eén van de mooiste liedjes van vorig jaar vond ik ‘Daughters’ van John Mayer. Van het album waar dat nummer op stond ben ik echter niet zo kapot, vandaar dat ik bij dit nieuwe album eerst zo mijn twijfels had. Daarmee doel ik niet op de plaat ansich, maar meer voor wat betreft mij verwachtingspatroon. Een collega raadde me aan om het album toch maar te beluisteren (thx Jeff!) en daar heb ik tot op heden geen spijt van. Het is typisch een album om te draaien wanneer je relaxte, goed gemaakte en geproduceerde muziek wilt horen (dus wegdromend met een zonnetje op je gezicht, of juist binnenshuis met een goed glas wijn en vies weer buiten de deur). Het nummer dat mij vanaf het begin het allermeest aanspreekt is ‘Bold As Love’, naar blijkt een cover van Jimi Hendrix, wat John Mayer zowel qua stem als gitaarstijl op het lijf is geschreven. Het nummer bevat een gitaarsolo, zo bluesy, zo fijn, ik heb er gewoon geen woorden voor. Ook met de overige nummers is niet weg, de plaat schuift tussen Pop, Blues en Soul heen en weer (bv. het Bluespop nummer ‘Vultures’ waarvan het refrein op prachtige wijze met kopstem gezongen wordt, waardoor het hele Soulvolle passages kent) wat er juist bij mij voor zorgt dat het voldoende afwisseling blijft bieden om het spannend te houden. Het enige wat ik een beetje jammer vind (maar dat doet niks af aan de plaat) is dat het nummer ‘Waiting On The World To Change’ iets te vaak op de radio voorbij is gekomen (waardoor ik het nummer iets eerder zal skippen). Tot slot nog een opmerking over het nummer ‘Gravity’, dit nummer verdwijnt absoluut in mijn Top 1000 allertijden (met ‘Bold As Love’ verreweg het beste nummer van de plaat, maar in mijn Top 1000 mogen alleen ‘singles’ voor komen, vandaar deze keuze).
Justin Timberlake – Futuresex/Lovesounds
De debuutplaat van Justin Timberlake vond ik erg goed, maar dat komt mede doordat deze erg goed geproduceerd was door The Neptunes. Toen ik hoorde dat er deze keer nauwelijks tot geen betrokkenheid van dit team zou zijn bij het album van Justin was ik vooral erg benieuwd naar wat ons ten gehore zou worden gebracht. Het is me gelijk duidelijk geworden dat Justin erg goed naar Prince geluisterd heeft, want deze invloeden zijn onmiskenbaar volop aanwezig op Futuresex/Lovesounds. ‘Until The End Of Time’ had alleen al qua drummachine gebruik van Prince’ 1999 of Purple Rain album kunnen stammen, ‘Sexy Ladies’ lijkt een collaboratie met The Time en aan het fenomenale ‘(Another Song)All Over Again’ kunnen lang niet alle ballades van Prince tippen (terwijl hij het zou kúnnen hebben geschreven). Ook Michael Jackson’s invloed kun je heel goed terughoren (‘Losing My Way’, ‘Lovestoned’ en ‘What Goes Around../..Comes Around’), maar wat het mooie van het geheel is (in mijn beleving) is dat het niet om het kopiëren van zijn helden gaat, maar echt om het hergebruiken van de stijl. Uiteraard ontbreken ook de hedendaagse invloeden van Hip-Hop en Dance niet, waardoor het een zeer frisse, over het algemeen erg dansbare, plaat is geworden. Ik ben benieuwd hoe hij het er live vanaf gaat brengen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 3 december 2006 | The Concerts
Een lang gekoesterde wens is dit jaar in vervulling gegaan: het bijwonen van een concert van George Michael. In de jaren tachtig absoluut één van mijn muzikale helden. Dat begon al ten tijde van Wham! en bleef vier overeind voor wat betreft zijn soloalbums, tot en met ‘Older’. Daarna vond ik hem persoonlijk wat minder worden en wist hij me met zijn muziek (enkele nummers uitgezonderd) niet écht meer te verrassen. Dit gezegd hebbende neemt dat uiteraard niet weg dat ik graag eens een concert van hem zou bezoeken en helemaal als het een ‘greatest hits’ show zou betreffen.
Na een dramatisch lang verlopen heenreis richting Rotterdam (vertrek 15.10u, aankomst 19.15u) gearriveerd in Ahoy en in nieuwsgierige afwachting van wat er komen ging de zaal betreden. Dat wachten viel reusachtig mee, want rond 20.30u begon de show, en hoe! Een gigantisch podium met een soort (metershoog) videoscherm in het midden en steigers met twee etages waarover de muzikanten en achtergrondzangeressen/zangers verdeeld staan. Rustig openend met de beginregels van ‘Here I am’ (het scherm vertoonde een soort sterrenhemel, waarna het over ging in een rode led die steeds verder uitsloeg naarmate George luider begon te zingen) was zijn opkomst erg indrukwekkend, omdat het scherm als het ware openschoof toen de titel van het openingslied aan de beurt was. Eén ding werd me onmiddellijk duidelijk deze man heeft nog steeds een uitstekende stem en weet ook live waar te maken wat op zijn studioplaten al duidelijk was (dat wisten we uiteraard al van zijn live optreden bij MTV Unplugged, maar dat is inmiddels weer een ruim aantal jaren geleden). De show is erg strak geregiseerd, dat zorgt voor hele mooie dingen (de visuele effecten zijn perfect afgestemd op de muziek) maar zorgt tevens voor een zekere afstandelijkheid. Nergens weet George me te overtuigen van het feit dat hij plezier heeft in wat hij doet en van werkelijke chemie met het publiek is ook nooit sprake. Gelukkig komen wel bijna alle door mij gewenste nummers aan bod (alleen ‘I Want Your Sex’ en ‘The Edge Of Heaven’ had ik persoonlijk graag nog gehoord) en het opvallende is toch dat het publiek verreweg het enthousiast reageert bij de twee Wham! nummers die worden gespeeld (‘Everything She Wants’ en ‘I’m Your Man’). Overige opvallende zaken: De enorme opblaasbare George Bush (30 meter hoog) met de Bulldog in zijn kruis (einde van het nummer ‘Shoot The Dog’) en het feit dat er een vantevoren geplande pauze van exact 20 minuten in een concert ingelast wordt. Dit laatste sluit volledig aan bij de eerder vermelde afstandelijkheid en geregisseerde show. Al met al was ik onder de indruk en ben ik blij dat ik geweest ben (al deed ik ook over de terugweg weer zo’n drie en een half uur), maar zal mijn eerstvolgende George Michael concert alleen plaatsvinden indien hij kiest om in een gelegeheid zoals Paradiso op te treden.
door Andrew | 28 november 2006 | Playing On My iPod
Soul Rebel, Kingdome Come & Holy Pleasure
Martin Luther – Soul Rebel
Deze plaat maakt een goede kans om op de eerste plaats te eindigen in mijn Playlist 2006!! Voor mij is het het album dat mij het meest verrast heeft met sterke nummers, verschillende muziekstijlen en een fantastische stem van Martin Luther. Martin Luther is de man die het afgelopen jaar veel aandacht kreeg in onder andere Touch Magazine, B&S Magazine, People, Vibe en The New York Times. Hij is onderdeel van de opkomende stroming zwarte rockmuzikanten, aangevoerd door Cody Chestnutt. Vanuit een hiphop-achtergrond (mede-oprichter van The Roots) presenteert hij zich nu als een combinatie van Jimi Hendrix, Eddie van Halen, Lenny Kravitz, D’ Angelo, en Prince. Openend met de zeer sterke funk track ‘Daily Bread’ komt deze plaat uit de speakers gedenderd. Loom, gevoelig, funky, Fijn!! Na deze inspirerende start dendert de plaat je brein binnen met gitaren, blazers, koortjes, ballads, funk, soul, rock, kortom: De ultieme 2006 plaat. Nummers als ‘Rebel Soul Music’, ‘Growing Pains’, ‘Lust’, ‘Truth Or Dare’, allemaal een lust voor het oor.
Jay-Z – Kingdom Come
Na het zelf geensceneerde einde aan zijn creatieve carriere met zijn zwanenzang ‘The Black Album’ was ik heel erg benieuwd of Jay-Z echt geen nieuwe albums meer uit zou gaan brengen. Het leek er wel een hele tijd op, gezien het feit dat hij zich steeds meer profileerde als business man (directeur van Def Jam, uitbater van zijn eigen kledinglijn, hoofdrol in HP’s reclame campagne) en als gastrapper bij met name zijn vriendin Beyonce. Gelukkig (na het horen van zijn nieuwe album) kruipt het bloed waar het niet gaan kan en heeft Hova besloten een nieuw album te maken. In de pers wordt de plaat zo’n beetje overal neergesabeld, maar ik moet zeggen dat ik het met die kritieken niet eens ben. Natuurlijk is het meer van hetzelfde, maar dat betekent mijns inziens tevens dat er aan een minimale kwaliteitsnorm is voldaan. De titeltrack bijvoorbeeld bevat een sample van Rick James ‘Superfreak’, zonder dat het ook maar op een moment goedkoop klinkt (bijna alsof Jay-Z wil laten horen dat met die sample een echt credible hip-hop nummer te maken valt ;-)). Wat te denken van het geweldige ‘Do U Wanna Ride’ met een fenomenale bijdrage van John Legend, ’30 Something’ met de onmiskenbare Dr. Dre stijl, de uptempo ‘Anything’ en ‘Hollywood’ en het filmische ‘Minority Report’. Natuurlijk hoef je bij Jay-Z niet te rekenen op maatschappij kritische teksten of andere geengageerde boodschappen (de man is vooral heel erg vol van zichzelf en hoe goed hij het heeft gedaan), maar wanneer je dat buiten beschouwing kunt laten is dit een absolute top hip-hop plaat.
Boris – Holy Pleasure
Ex-Idols winnaar Boris heeft zijn tweede soloplaat uitgebracht. Wat ik toen al vond en nu nog steeds is dat deze man een heerlijke stem heeft en absoluut goed kan zingen. Zijn vorige plaat was een draak (op enkele nummertjes na) en te snel na en rondom het hele Idols gebeuren uitgebracht. Nu heb ik het gevoel dat men langzaam afstand neemt (nog niet helemaal) van de Idols bakvisjes doelgroep en is hij met een verdomd goede plaat op de proppen gekomen. Gevarieerd, funky, soulvol, kortom een goed geproduceerd product waarbij zijn stem optimaal tot zijn recht komt. Grappig is dat het album (nog) niet zo succesvol zijn, terwijl alle kritieken en meningen positief tot zeer positief te noemen zijn. ‘Those Things You Do’, ‘Wondering’, ‘Definitely Maybe’, ‘Girl’ en ‘Stupid Things’ zijn mijn favorieten, maar het album is zo boeiend dat ik geen skipmoment kan ontdekken en hem dan ook van A-Z beluister wanneer ik hem op zet. Niet raar opkijken wanneer Holy Pleasure ook in mijn Playlist 2006 terecht komt.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 28 november 2006 | The Concerts
Op het North Sea Jazz van 2004 had ik al een glimp opgevangen van Elvis Costello met het Metropool Orkest. Helaas arriveerde ik toen te laat om het complete optreden mee te maken, maar de 35 minuten die ik wel aanwezig was waren ronduit overdonderend. Gelukkig is later van deze optredens (hij gaf er in totaal drie dat jaar) een fenomenale registratie op cd verschenen (My Flames Burn Blue) die op perfecte wijze de kwaliteit van deze muzikant/zanger/songwriter en zijn voltallige begeleiding weer geeft.
Helemaal gelukkig gestemd raakte ik toen ik te horen kreeg dat mijnheer Costello besloten had om nog een maal met het Metropool Orkest op te treden en wel in de HMH. Uiteraard gelijk de kaartjes aangeschaft en op 6 september naar Amsterdam gegaan om het nu van begin tot eind te beleven.
Rij 13 Stoel 26 betekende een uitstekende plek, ongeveer recht voor het podium op zo’n 25 meter afstand. Het optreden was ook nu weer van hoogstaande kwaliteit. Omdat het langer duurde dan de NSJ shows (ongeveer 2 uur) kwamen er ook nog eens meer ‘bekendere’ nummers voorbij gecompleteerd met een aantal nieuwe nummers van zijn recente album ‘The River In Riverse’ (met Alain Toussant). Met name de geweldige ‘volle’ versies van alle nummers (wat wil je met een podium met daarop al snel een 100-tal muzikanten) en de ‘klassiek-georienteerde’ arrangementen maakten hierbij een overweldigende indruk. Daarnaast was het opvallende ook nog dat Elvis Costello veel contact had met het publiek en erg grappige opmerkingen/commentaren had over zijn nummers, band het weer etc. Hierdoor ontstond een prettige, losse sfeer.
