door Andrew | 14 september 2006 | Playing On My iPod
Testimony Vol. 1 Life & Relationships, Move By Yourself & Back To Basics
India.Arie – Testimony Vol. 1 Life & Relationships
Bizar hoe een plaat met zoveel ‘good talk’ en ‘zweverige teksten’ me zo vrolijk weet te stemmen. Van het vorige album van India.Arie was ik niet zo onder de indruk, ik vond hem ronduit saai. Dit nieuwe album is echter zo’n genot om naar te luisteren dat ik het de afgelopen weken zo’n beetje het vaakst geluisterd heb van alle muziek die er bij mij zo al voorbij komt. En dat ondanks alle nieuwe releases. Van het extreem vrolijke en opbeurende ‘There’s Hope’, het geniale ‘Summer’, de funky single ‘I Am Not My Hair’, het funky ‘Better People’, tot de zeer ingetogen ballad ‘This Too Shall Pass’, het zijn stuk voor stuk échte nummers (geen ‘gemaakte’ emoties) waardoor het geheel een solide album vormt wat van begin tot eind interessant blijft.
Donavon Frankenreiter – Move By Yourself
Deze man schijnt een enorm goede vriend te zijn van Jack Johnson. Een surfbuddy, al ziet hij er meer uit als een hardrockartiest. Ondanks dat ze ook samen muziek hebben gemaakt klinkt dit toch allemaal wat pittiger dan we van Jack gewend zijn. Hier zit meer funk en rock in, waardoor het geheel een afwisselender geluid laat horen dan de, in het algemeen, voortkabbelende muziekjes van zijn maat. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat deze man niet is doorgebroken bij het grote publiek. Ik vind het in ieder geval een erg prettig werkje geworden en kan dit album dan ook ten volle aanraden voor liefhebbers van surfrockfunk.
Christina Aguilera – Back To Basics
Dat Christina Aguilera een fantastische stem heeft was natuurlijk al lang bekend. Dat ze inmiddels niet meer zo’n bakvis is als in haar beginperiode zal ook niet zo verrassend zijn. Dat ze echter een plaat heeft uitgebracht zoals deze, die mij in zeer positieve zin verraste, is wellicht minder voor de hand liggend. Alhoewel een dubbel-cd wat teveel van het goede is, is het de producers prima gelukt om een mix van jaren ’20 (vocal)jazz met moderne Hip-Hop beats te maken. En dat kan mij enorm bekoren. Blijft natuurlijk wel het feit dat het meiske er niet uitziet en sterallures heeft, maar ach dat negeren we dan maar gewoon.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 20 augustus 2006 | Playing On My iPod
In My Mind, Idlewild & Live @ The Renaissance
Pharrell – In My Mind
Met ruim 8 maanden (!) vertraging is dan toch eindelijk de eerste soloplaat van Pharell Williams verschenen. Reeds aangekondigd voor een release in november 2005 heeft het tot 21 juli 2006 mogen duren voor dit album het levenslicht zag. De twee, tegelijk, gereleasde singles (‘Angels’ en ‘Can I Have It Like That’) beloofden veel goeds en de rest van het album is inderdaad van dezelfde hoogstaande kwaliteit. Het hele album is doorspekt met de sound die we inmiddels van hem gewend zijn; veel koortjes, orgel en opvallende ritmes. Kortom, lekker in het gehoor liggende Hip-Hop tracks, voornamelijk swingend, met hier en daar een downtempo nummer. Commercieel gezien kan het bijna niet anders dan dat dit album zeer succesvol zal worden. Uiteraard ontbreekt het niet aan de medewerking van diverse grote namen zoals Snoop Dogg, Kanye West, Gwen Stefani en Jay-Z, waardoor het voor behoorlijk wat extra ‘variatie’ wordt gezorgd. Naast de reeds eerder genoemde singles staat het album vol hits, zoals ‘Number 1’, ‘Baby’, ‘Show You How To Hustle’ en de absolute klapper ‘Raspy Shit’ (super baslijn en piano ritme).
Outkast – Idlewild
Waar André 3000 en Big Boi voor hun vorige, zeer succesvolle album (Speakerboxxx/The Love Below) twee soloalbums hadden samengevoegd is op hun nieuwe album weer een duidelijkere samenwerking te horen, waardoor het geheel als een échte Outkast plaat klinkt. En wat voor één! Het album is de soundtrack behorende bij de film ‘Idlewild’ die zeer binnenkort te zien zal zijn. Het is wel prettig wanneer een album waar je erg naar uit kijkt de verwachtingen waar weet te maken. Ook dit album zou oorspronkelijk al in november 2005 verschijnen (zie Pharrell Williams In My Mind) met als gevolg dat het bij zo lang uitstellen van een release altijd maar weer afwachten wordt of hij ook werkelijk zal verschijnen. Verwacht van Outkast niet ineens een geheel andere stijl (vind ik wel fijn) eerder nieuwe nummers in de stijl die we van ze gewend zijn, met hier en daar wat andere nuances. Helaas staan er weer de nodige interludes op (die ik er voor mijn iPod gelijk maar uitgesloopt heb), al is dat deze keer met de link naar de film (het zijn voornamelijk gesproken fragmenten uit de film) op zich wel begrijpelijk. De nuances zitten hem voor een gedeelte in het gebruik van instrumenten en de stijl van een aantal nummers die duidelijk jaren ’20/’30 invloeden hebben (periode waarin ook de film zich afspeelt). Goed gecomponeerd, uistekend geproduceerd en een geheel dat zeer afwisselend te noemen is. Ik vind het kwalitatief zo goed dat ik op dit moment nog geen nummers heb gehoord die ik beter vind dan andere (in mijn beleving een positief gegeven, want dat maakt voor mij dat een plaat als geheel, van begin tot eind, stand houdt). Een paar dingen die me wel zeer prettig stemmen zijn de fenomenale basloop (na 21 seconden) in ‘N2U’ (ook de koortjes en de rest van het nummer zijn geniaal), het zeer Prince-achtige nummer ‘Chronometrophobia’ (;-D: the fear of clocks, the fear of time), het nummer ‘Call The Law’ met de geweldige zang van Janelle Monáe (wat een fijne stem!) en de partyplaat ‘PJ & Rooster’ in de stijl van ‘Hey Ya’ en ‘The Whole World’. Na dit positivisme begrijp je ongetwijfeld welke conclusie ik op dit moment al heb getrokken: Met stip binnengekomen in mijn Top 10 van beste albums 2006!!!!!
Q-Tip – Live @ The Renaissance
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 20 augustus 2006 | Playing On My iPod
Prince @ The Soundchecks: Oberhausen, Rotterdam, Parijs
Prince @ The Soundchecks
Eén van mijn mooiste concertherinneringen aan Prince zijn de befaamde soundchecks voor npgmusicclub leden rondom de tour van 2002. Het unieke hiervan was dat Prince, per concert, een soort ‘voorconcert’ gaf voor zo’n 500-1000 fans in dezelfde zaal waar die avond het reguliere concert plaats zou gaan vinden. Van een echte soundcheck was meestal geen sprake, het waren meer ‘concertjes’, uitgevoerd door een zeer ontspannen Prince en zonder verdere opsmuk. Rondom de gespeelde nummers werd volop gesproken en gegrapt met de fans, wat het geheel een zeer intieme sfeer gaf. Daarnaast was het ook nog zo dat tijdens de meeste soundchecks andere nummers werden gespeeld, waardoor het voor ons als fanatieke fans elke keer een verrassing was wat we voorgeschoteld zouden krijgen. Zelf heb ik er vier mogen bijwonen: Rotterdam(2x), Oberhausen (alleen het laatste half uur) en Antwerpen (veruit de beste, maar helaas zijn hier geen opnamen van). Bij die van Parijs ben ik jammer genoeg niet aanwezig geweest.
Oberhausen 27-10-2002
Dit concert was daags nadat de klok naar wintertijd was verzet. Terwijl wij dachten nog tijd genoeg te hebben kwam Prince een uur vroeger (en begon dus ook eerder), waarschijnlijk omdat het winter/zomertijd principe hem niet bekend was. Het was extreem stormachtig weer, bomen op de weg, caravans omgeblazen e.d. en er werd zelfs afgeraden de weg op te gaan. Gelukkig weerhield het ons er niet van om toch richting Duitsland af te reizen, de soundcheck en de show waren prima.In deze soundcheck bevinden zich wel wat echte ‘test’ elementen, bv. in ‘Housequake’ waar veel met het ritme en de keyboards wordt ‘gespeeld’ zonder dat het nummer echter volledig van de grond komt. Gedurende dit nummer maakt Prince nog wat opmerkingen over het weer (dat hij het prettig vindt, omdat het bij hem thuis ook zo is). Er wordt een zeer fijne, funky, lange versie van ‘All The Critics’ gespeeld, een swingende ‘Santana Medley’ en het zelden door me live gehoorde ‘She’s Allways In My Hair’
Rotterdam 02-11-2002
Helaas was de soundcheck in Rotterdam een niet al te lange sessie. Gelukkig maakte het de ervaring niet minder op. De opvallendste nummers waren ‘Flashlight’, ‘Don’t Play Me’, ‘The Truth’ en het tot dan toe voor mij onbekende nummer ‘The Telemarketeer Blues’.
Parijs 28-10-2002
Zoals ik al vertelde ben ik hier helaas niet bij geweest. Van de drie hier besproken soundchecks was het wel de meest in het oog springende. Beginnend met ‘Sweet Baby’, daarna een 17 minuten durende versie van ‘Xenophobia’ en ‘Cool’, ‘Automatic/Shake’ en ‘Pass The Peas’ vormen tezamen de meest opvallende nummers. Grappig is ook nog wel dat Prince een imitatie geeft van Shakira door (met jankende stem) een stukje van ‘Underneath Your Clothes’ te zingen.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 20 augustus 2006 | Playing On My iPod
Jill Jones, Time Out & Can’tneverdidnothin’
Jill Jones – Jill Jones
Dit album, of althans kant A (ja hij komt nog uit de tijd der LP´s) heb ik vele malen mogen horen voorafgaand aan het Sign of the Times concert van Prince uit 1987. Vandaar dat ook nu nog vele herinneringen naar boven komen bij het beluisteren. Het was de tijd waarin ik helemaal verslingerd raakte aan de muziek van de man, dus alle projecten waar hij zijn stempel op drukte werden met groot enthousiasme ontvangen. De herkenbare sound (drumcomputer) uit die tijd is volop terug te vinden op dit album, absolute uitschieters hierin zijn wat mij betreft ´Mia Bocca´, ´G-Spot´ en ´All Day, All Night´. Dat betreft overigens de uptempo nummers, ook wat ballads betreft komen we op hier aan onze trekken met de cover ´With You´ en het sublieme ´Violet Blue´ en ´Baby You’re a Trip´.
The Dave Brubeck Quartet – Time Out
Drums (kwastjes), piano, bas, klarinet. Met deze combinatie heeft het Dave Brubeck Quartet een prachtige jazzplaat gemaakt, die reeds stamt uit 1959 (!) Het album bevat de klassieker ‘Take Five’ en dit nummer is tekenend voor de hele sfeer van het zeven nummers tellende album. Luister maar naar het minstens even sterke ‘Blue Rondo a la Turk’ of ‘Tree To Get Ready’ en je begrijpt wat ik bedoel. Het swingt op een ingetogen ‘zondagochtendachtige’ manier en verveelt nooit, hoe vaak je de plaat ook opzet. In mijn beleving heeft Dave Brubeck deze kwaliteit en sfeer op zijn latere albums nooit meer weten te evenaren, wat niet wegneemt dat ik van dit meesterwerkje keer op keer zeer vrolijk gestemd raak.
Nikka Costa – Can’tneverdidnothin’
Soms heb ik een plaat al gedurende langere tijd in mijn bezit en kom dan pas later tot de ontdekking dat het eigenlijk een heel fijn stukje muziek is. Een voorbeeld hiervan is ‘Can’t Never Did Nothing’ van Nikka Costa. Dit album heb ik gedownload zodra het beschikbaar was, één keer vluchtig beluisterd via de pc speakers en toen geconcludeerd dat hij me tegenviel. Tot het moment dat ik hem onlangs beluisterde via mijn koptelefoon en bleek dat het een juweeltje is. Voor wie nog nooit van deze dame heeft gehoord (ze heeft slechts één bescheiden hitje gehad, dus die kans is aanwezig) ze laat zich het beste omschrijven als een vrouwelijke kruising tussen Prince en Lenny Kravitz. Dit album is goed geproduceerd, staat muzikaal stevig in zijn schoenen, de liedjes zijn prima en de schelle, soms wat schreeuwerige stem van Nikka Costa maakt het tot een funkplaat met een rockrandje. Beste nummers? ‘Swing It Around’, ‘Funkier Than A Mosquitos Tweeter’, Happy In The Morning’, ‘Fatherless Child’ en ‘Till I Get You’.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 20 augustus 2006 | Playing On My iPod
The Hip-Hop Violinist, Labour Of Love & The Cookbook
Miri Ben-Ari – The Hip-Hop Violinist
Elektrische viool en beats als basis voor een Hip-Hop album was iets wat mij op voorhand al aansprak. De medewerking van grote, gevestigde namen zoals Mary J. Blige, Kanye West, Doug E. Fresh en Pharaoh Monch maakte mijn nieuwsgierigheid naar Miri Ben-Ari’s ‘The Hip-Hop Violinist alleen maar groter. De plaat was moeilijk te pakken te krijgen (niet legaal te downloaden en gezien het uitblijven van succes ook niet in de winkel), maar uiteindelijk bracht Amazon de uitkomst. Wat een fijne, commerciële plaat!! En wat bizar dat dit niet aanslaat bij het grote publiek. Uitschieters zijn ‘Fly Away’, ‘Hold Your Head Up High’, ‘Sunshine To The Rain’, ‘New World Symphony’ en ‘4 Flat Tires’.
UB40 – Labour Of Love
Een album uit de tijd dat UB40 (in mijn beleving) nog ‘credible’ was. Dit was één van de eerste lp’s die ik zelf aanschafte vanwege ‘Red Red Wine’ en de fantastische hoes. Ondanks het feit dat het allemaal covers betreft (iets wat ik pas veel later ontdekte) blijft deze plaat, samen met ‘Rat In My Kitchen’, veruit mijn favoriet wat UB40 betreft. De heerlijke, lome, zomerse ritmes, de opvallende stem van Ali Campbell, het doet me terug denken aan zomers als tiener. Kortom: weemoed ten top. Na een paar jaar ben ik ze uit het oog verloren, met name omdat de singles me niet meer konden bekoren en ik wel heel erg het gevoel had dat hetzelfde kunstje telkens opnieuw werd uitgevoerd. Naast het eerder genoemde ‘Red Red Wine’ bevat het album ook de hits ‘Cherry Oh Baby’, en ‘Please Don’t Make Me Cry’. Beste nummers echter vind ik ‘Johnny Too Bad’, ‘Version Girl’ en last but not least ‘Many Rivers To Cross’.
Missy Elliott – The Cookbook
Missy is de vrouw die er hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor te stellen is dat Hip-Hop en R&B (althans de mix van deze twee stijlen) naar een hoger plan is getild. Samen met haar vaste producer Timbaland heeft ze een unieke sound weten te creëren, voorzien van alle ingrediënten (beats, melodie, rhytmn breaks, flows) die nodig zijn om haar in de Hip-Hop Hall Of Fame op te kunnen nemen. Het grootste verschil maakte ze voor mij met haar album ‘Under Construction’, de ultieme Hip-Hop feestplaat waarmee ze gelijk haar muzikale richting vast legde. ‘The Cookbook’ is de meest recente plaat die ze uitgebracht heeft (2005) en voldoet mijns inziens ruimschoots aan de verwachtingen die ze elke keer weer weet te wekken. Naast de supergeniale single ‘On & On’ bevat het album andere opzwepende partytracks zoals ‘Lose Control’, ‘We Run This’, ‘Can’t Stop’, ‘Mommy’ en ‘Click Clack’. De ballads vormen een goede afwisseling, zonder te gaan vervelen. Meestal ben ik niet zo’n fan van de langzamere R&B, maar het lijkt of Missy door de jaren heen steeds beter gaat zingen (of steeds betere keuzes maakt vwb songs); haar serieuzere nummers gaan meestal ergens over, wat in het genre tamelijk uniek te noemen is.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
