Andrew, auteur op Whatever comes 2 mind

Playing On My iPod

door Andrew | 20 augustus 2006 | Playing On My iPod

Be, 1999 & The Burdens Of Being Upright

Common – Be
Aan deze artiest ben ik helemaal verslingerd geraakt sinds zijn album ‘Like Water For Chocolate’. Inmiddels zijn we alweer twee albums verder en is Common voor mij toegevoegd aan mijn lijstje met beste Hip-Hop artiesten of all time. Hij weet een perfecte mix van muziek, flows en lyrics te creëren, waardoor het een genot is om zijn albums te beluisteren. Waar zijn vorige plaat ‘Electric Circus’ de nadruk meer op de muzikale kant van de composities leek te liggen ademt het album ‘Be’ weer meer het belang van Hip-Hop uit. Uiteraard zijn de beats en refreintjes uitstekend (wellicht doordat de productie in handen was van Kanye West), maar de basis is toch de kwaliteit van Common zelf. Beste nummers zijn ‘Real People’, ‘They Say’, ‘Go’ en ‘Testify’, zonder daarmee het album als geheel tekort te willen doen. Mijn ervaring is dat wanneer je hem beluisterd hij van het begin tot het einde weet te boeien.

Prince – 1999
Hét party album van Prince. Ooit (nog voor ik mezelf fan noemde) ontving ik van een vriend een cassettebandje (jawel) met daarop zeven nummers afkomstig van dit van oorsprong dubbelalbum. Het bandje heb ik grijs gedraaid, me niet beseffend dat ik slechts de helft van het album had (in Europa werd de dubbel-lp als enkelaar uitgebracht omdat de platenmaatschappij dacht dat het voor het Europese publiek teveel van het goede was om een elf nummers tellende plaat uit te brengen van een artiest die slechts één bescheiden hitje ‘Controversy’ had gehad). Na zijn wereldwijde doorbraak met ‘Purple Rain’ werd de volledige versie alsnog uitgebracht. De plaat bevat de eerste echte hit van Prince, titeltrack ‘1999’. Dat dit een puur funk feestnummer is mag genoegzaam bekend worden geacht. De rest van het album bestaat voornamelijk uit soortgelijke uptemponummers, te weten ‘Delirious’, ‘D.M.S.R.’, ‘Let’s Pretend We’re Married’, ‘Automatic’ en ‘All The Critics’. De twee ballads ‘Free’ en ‘International Lover’ zorgen samen met de meer midtempo nummers voor een uitstekende balans. Uit het gehele oeuvre van Prince staat dit album standaard in mijn top 5 van favorieten. Twee b-kantjes (non-album tracks die op de ‘achterzijde’ van de oorspronkelijke singletjes stonden) maken, door hun hoge kwaliteit, het geheel uit deze periode compleet. Het extreem funky ‘Irresistable Bitch’ en het later succesvol door Alicia Keys gecoverde ‘How Come U Don’t Call Me Anymore’.

Tracy Bonham – The Burdens Of Being Upright
Female Rock!! Na het horen van het nummer ‘Sharks Don’t Sleep’ was ik erg benieuwd naar het album van deze dame. Nooit doorgebroken bij het grote publiek, maar absoluut wel de kwaliteit die dit mogelijk had kunnen maken. Een opvallend album met veel gitaar, grappige wendingen en een indrukwekkende stem. Dit is typisch zo’n plaat die weinig mensen kennen en waar je rock liefhebbers nog wel eens mee kunt verrassen. Absolute topnummers naast ‘Sharks Don’t Sleep’ zijn ‘Mother Mother’, ‘Tell It To The Sky’, ‘Navy Bean’ en ‘Brain Crack’.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

@ The Concerts: North Sea Jazz 2006

door Andrew | 19 juli 2006 | The Concerts

Helaas zit het er al weer op voor dit jaar, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik weer enorm genoten heb van het North Sea Jazz. Ik was vooraf erg benieuwd naar de ‘extra’ beweegruimte die er zou dijn omdat het festival naar Rotterdam was verplaatst en dat heeft mijn verwachtingen overtroffen; ondanks de hitte was dit festival de meest relaxte die ik tot nu toe bezocht heb.

Zoals ik eerder al in mijn logs had aangegeven waren er behoorlijk wat artiesten die ik eens live wilde aanschouwen en die hebben me niet teleurgesteld.

Van het zeer frisse ‘Room Eleven’ en de fenomenale zang van ‘Alice Russell’, tot de stampende funk van ‘Marcus Miller’, ‘Leela James’ en ‘RH Factor’, stuk voor stuk wisten deze acts zich prima staande te houden. ‘Jamiroquai’ was lekker als vanouds, alleen wat veel op de automatische piloot. ‘Erykah Badu’ was funkier en minder zwevend dan de laatste keer dat ik haar in de HMH zag (en waar ik zeer tegen mijn gewoonte in na zo’n vier nummers was weggegaan) en ‘Bilal’ was zo goed en enthousiast dat het zien van zijn optreden me heel gelukkig maakte. Op de slotavond de fantastische show van ‘Kanye West’ (al stond het geluid hierbij iets te hard), kortom ik voel me bevoorrecht dat ik dit allemaal heb mogen ervaren.

Tot slot nog een kort lijstje met de belangrijkste bulletpoints van NSJ 2006:

Beste nummer: ‘I’ve Got Dreams To Remember’, kippenvel versie gezongen door Buddy Guy
Lekkerste drankje: Ijskoude Margharita
Beste complete optreden: Bilal
Grootste tegenvaller (muzikaal): James Hunter (man heeft wel veel humor, maar de muziek is niet spannend genoeg om live te blijven boeien
Beste bassist: Marcus Miller
Grootste meevaller: de aangeschafte cd van Caprice die op mijn wishlist stond en ik tot nog toe nergens kon vinden
Lekkerste hapje: verse fruitmix
Grootste tegenvaller (algemeen): het hotel

Rednose Distrikt – Iller Dan Je Ouders

door Andrew | 19 juli 2006 | Pop

Rednose Distrikt – Iller Dan Je Ouders

Bij ‘Iller Dan Je Ouders’ van Rednose Distrikt ben ik terecht gekomen doordat ik had gelezen dat er een nieuw album zou uitkomen van Benny Sings mét Rednose Distrikt (‘EUH’). Ik was getriggerd naar de muziek die ze maakten en vandaar dat ik deze plaat beluisterde om hem vervolgens blij verrast aan te schaffen. De titel deed me in beginsel denken dat ik met een soort nederhop te maken zou krijgen, echter niets bleek minder waar. De plaat is zelfs veelal instrumentaal en de stijl laat zich het best omschrijven als Nu-Jazz-Lounge.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod

Playing On My iPod

door Andrew | 28 juni 2006 | Playing On My iPod

Soul Clap, Both Sides Of The Gun & Pick A Bigger Weapon

DJ Leroy/DJ St. Paul – Soul Clap
Om de zoveel tijd komt er een mixplaat uit waar ik helemaal gelukkig wordt. Vaak bepaald door de samenstelling van de gebruikte muziek in combinatie met de stijl en kwaliteit van de DJ die verantwoordelijk is voor de mix. Het album dat ik hier onder de aandacht wil brengen ben ik bij toeval op het spoor gekomen, doordat ik in een winkel was waar hij gedraaid werd. Mijn aandacht werd notabene getrokken door het nummer dat ik toen hoorde (de Trippin’ Remix van India.Arie’s ‘Video’) en niet door het feit dat het een mix betrof. Blij verrast met mijn nieuw aanwinst huiswaarts gekeerd en beide schijfjes beluisterd. Ik heb het hier over ‘Soul Clap’ een plaat bestaand uit twee mixen (de één van de hand van DJ St. Paul en de ander van DJ Leroy Rey). Deze heren hebben geput uit beschikbare muziekjes van zowel de hedendaagse als de traditionele Soul en (zoals ik al schreef) een prettige, afwisselende mix gemaakt van klassiekers zoals ‘Surrender’ van Diana Ross, ‘Live In Me’ van Rufus & Chaka Khan, ‘Sunny’ van Marvin Gaye en ‘Love Power’ van Dusty Springfield gecompleteerd met de prettige muziek en sound van artiesten als The Roots, Bilal, Musiq en Mos Def. Kortom een plaat voor de ware Soul en Hip-Hop liefhebber die je, zodra je hem hebt opgezet, van het begin tot het eind wil beluisteren.

Ben Harper – Both Sides Of The Gun
Zoals ik in mijn log van 30 april al schreef heb ik Ben Harper pas dit jaar ‘ontdekt’. Onlangs heb ik zijn nieuwe album ‘Boths Sides Of The Gun’ aangeschaft en dat is de plaat die ik de afgelopen twee weken het meest heb gedraaid. Enorm gevarieerd, allerlei muziekstijlen, rustig (Folkpop achtig) in het begin, opbouwend naar een steeds enthousiastere en funkier eind. Zoals ik ook de al eerder concludeerde heeft deze man af en toe qua (zang)stijl opvallend veel weg van Lenny Kravitz, maar wat de muziekstijl betreft dringt zich niet gelijk de gelijkenis op met één band of artiest. Invloeden van de Beatles (‘Never Leave Lonely Alone’), Bob Dylan (‘Waiting For You’) en Simon & Garfunkel (‘Happy Ever After In Your Eyes’) zijn mijns inziens overduidelijk aanwezig. Goed gecomponeerde en georchestreerde liedjes met teksten die iets te zeggen hebben, mij spreekt het wel aan. Het album bestaat uit achttien nummers en het lijkt wel of het ook in twee delen is opgeslitst. Nummer tien (‘Better Way’) is een fenomenaal nummer beginnend met een fenomenale basloop, oosterse invloeden en monotone (meerstemmige) zang, opwerkend naar een bijna in frustratie uitmondend, geschreeuwde boodschap: ‘I believe in a better way!’ Het volgende nummer is het extreem funky titel stuk ‘Both Sides Of The Gun’ en ook de rest van de nummers is meer uptempo dan het eerste deel. Slottip: het aparte en opvallende instrumentale ‘Sweet Nothing Serenade’, ik vertel er niks over, gewoon luisteren.

The Coup – Pick A Bigger Weapon
Van ‘Pick A Bigger Weapon’ van The Coup had ik al diverse zeer positieve recensies gelezen voor ik uiteindelijk voldoende getriggerd werd om ook dit album aan te schaffen. Een absolute aanrader voor de liefhebber van Outkast! De teksten gaan ergens over (al heb ik het album nog niet zo vaak gehoord dat ik alle teksten exact kan volgen) en zijn behoorlijk maatschappij kritisch. Dit geheel gebracht op een zeer vette, funky muzikale ondergrond maakt het heel fijn. Veel invloed van Prince (zowel muzikaal als qua samplegebruik en geleende one-liners) wat het voor mij persoonlijk natuurlijk wat makkelijker in het gehoor doet liggen. Nummers als ‘Laugh/Love/Fuck and drink liquor’, ‘Shoyoass’, ‘Get That Monkey Off Your Back’, ‘I Love Boosters!’ en ‘BabyLetsHaveABabyBeforeBushDoSomethingCrazy’ maken mijn leven een stuk aangenamer.

Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod