door Andrew | 2 mei 2006 | Suggested Playlist
Nouveau Disco
- Canned Heat – Jamiroquai
- Bel Amour – Bel Amour
- Crying At The Discoteque – Alcazar
- Music Sounds Better With You – Stardust
- One More Time – Daft Punk
- Outside – George Michael
- Friday (Going Out) – Skinny
- Ultimate Funk – Bob Sinclair
- Music – Tiefschwarz
- Red Alert – Basement Jaxx
- Turn Around – Phats & Small
- You Don’t Know Me – Armand van Helden
- Lady (Hear Me Tonight) – Modjo
- It’s Alright – Filur
- I Can’t Get Enough – Soulsearcher
- What You Need – Powerhouse
- Groove Jet – Spiller
- Don’t Call Me Baby – Madison Avenue
- Cassius 1999 – Cassius 1999
- Lucky Star – Superfunk
Uitleg: Het ontstaan van: Suggested Playlist
door Andrew | 2 mei 2006 | Playing On My iPod
1st Born Second, Careless Love & Midnite Vultures
Waar ik ergens anders op het log al heb aangegeven hoe hoog ik D’Angelo heb zitten (ondanks dat ik op dit moment nog niks geschreven heb over zijn meesterwerk ‘Voodoo’) wil ik hier tevens een lans breken voor Bilal. Deze man heeft enkele jaren geleden een geniaal album uitgebracht ‘1st Born Second’, waar de klasse van afdruipt. Lekker in het gehoor liggende moderne soulmuziek met goede beats, basgebruik en veel fijne zang. Absolute topper is de (in een mix van Marvin Gaye/D’Angelo stijl) soulballad ‘Soul Sista’. Ondanks de rode ‘soul’ draad die door het album heel loopt is het heel erg gevarieerd ‘Sally’ (geproduceerd door Dr. Dre met duidelijke Parliament invloeden) is een typisch Hip-Hop nummer, ‘Home’ is echte op en top reggae en ‘Reminisce’ is een mid-tempo soulnummer die op het eerder genoemde ‘Voodoo’niet zou hebben misstaan.
Gelukkig is de programmering van Madeleine Peyroux op het North Sea Jazz bevestigd, want ik kan niet wachten tot ik deze dame live heb horen zingen. Ik hoorde voor het eerst van haar op de radio, terwijl ik s’avonds terugreed naar huis. Het nummer dat gedraaid werd (op Radio 1, ik weet het nog goed, want het was dezelfde avond dat ik K-Os hoorde) was ‘Dance Me To The End Of Love’ en ik was zo onder de indruk dat ik onder het rijden (met alle gevaren vandien) haar naam heb opgeschreven. Overigens was dat nog tamelijk fonetisch, want de presentator sprak haar naam niet echt verstaanbaar uit. Het album ademt de zeer prettige sfeer uit van vocale jazz uit La Douce France. Het is nagenoeg geheel Engelstalig (op één Franstalig nummer na) maar op de één of andere manier valt er vanaf te horen dat er een Francaise aan het zingen is (ze heeft een zeer prettige, warme, wat ruwe stem). Je waant je in een rokerige club, alwaar je onder het genot van een goed glas whisky geniet van een klein combo met een topzangeres. Nu maar hopen dat deze sfeer komende zomer gehandhaaft kan worden.
Van Beck heb ik slechts één album en wel ‘Midnite Vultures’. Dat is niet voor niks, want het merendeel van zijn muziek vind ik helemaal niks, al zie ik wel in dat hij enorm getalenteerd is en een hoop in huis heeft. Waarom deze plaat dan wel? Simpel, het betreft een ‘funkplaat’. Veel electronische funk dat wel, maar daarom niet minder groovy. Rare experimentele nummers met fijne beats en breaks gecompleteerd met Becks eigen kenmerkende stemgeluid maken hier een gevarieerde en zeer interessante plaat van. Tot slot nog de reden om dit album op vinyl aan te schaffen: De Geweldige Hoes!
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
door Andrew | 30 april 2006 | Ontstaan Van Een Blog
Al sinds jaar en dag maak ik lijstjes van de beste muziek die ik ooit heb gehoord.
Dit beperkt zich niet alleen ’top All-Time’ lijstjes, maar ook tot de welbekende jaarlijstjes.
In de loop van de tijd zal ik met terugwerkende kracht diverse van deze door mij gefabriceerde lijstjes aan dit log toevoegen en uiteraard mijn nieuwe hersenspinnsels vanaf het begin publiceren.
Overigens blijft het geheel niet beperkt tot albums, maar ook films, concerten en wishlists worden op deze wijze door me samengesteld (en dus gepubliceerd).
De lijstjes die ik meestal maak met tracks worden omgevormd tot een compilatie en zullen dus terug te vinden zijn in de categorie ‘Suggested Playlist’
De naam ‘Lijstenbrij’ van deze categorie heb ik van mijn waarde vriend (en muziekliefhebber) Steen overgenomen, waarvoor ik hem eeuwige dank verschuldigd ben.
door Andrew | 30 april 2006 | And Then Some!
Bevestigde artiesten (van mijn persoonlijke wishlist):
Jamiroquai
Madeleine Peyroux
Marcus Miller
Mijn driedagenkaart is besteld en betaald! Go go go!
door Andrew | 30 april 2006 | Playing On My iPod
Multiply, St. Elsewhere & Controversy
Het rare van Jamie Lidell is dat ik zijn album al heb aangeschaft vlak na de release (juni 2005) na ergens een goede recensie te hebben gelezen (met vergelijking met Prince). Na aanschaf heb ik het een paar keer beluisterd en vervolgens weggelegd omdat het bij mij niet de snaar wist te raken die ik had verwacht. Tot begin dit jaar de radiostations de single ‘Multiply’ gingen draaien en ik in ieder geval voor wat betreft dat nummer verslingerd raakte aan zijn stem. Album opgezocht en gedraaid (vele malen) en tot de conclusie gekomen dat er hele fijne dingen op staan. Inderdaad heeft Jamie Lidell erg goed naar Prince geluisterd (met name de ‘vroege’ Prince van begin jaren 80), getuige o.a. het nummer ‘When I Come Back Around’. De enige twee minpuntjes die ik op deze, over het algemeen, zeer funky plaat aantref zijn het nummer ‘The City’ en het enorme verschil tussen de ‘old school’ soulballads en de uptempo nummers, waardoor het voor mij niet als een geheel te beluisteren is. ‘The City’ is voor mij veel te experimenteel en dan voornamelijk voor wat betreft de ‘zang’ (het geschreeuw); dit nummer skip ik dan ook gelijk door. Voor mij liever een dubbelalbum met op de ene plaat de mid/uptempo muziek zoals ‘Newme’, ‘What’s The Use?’ en het al eerder genoemde ‘When I Come Back Around’ en op de andere plaat de fenomenale ballads zoals ‘Multiply’, ‘What Is It This Time?’ en de absolute topper van het hele album ‘Game For Fools’.
Gnarls Barkley is door de fantastische single ‘Crazy’ in één klap op de muzikale kaart gezet. Ook ikzelf was gelijk verkocht door de combinatie van een ‘dance beat’ met violen en een soulstem. Het loopje van dit nummer is zo lekker dat ik met alle vertrouwen afgelopen weekend het hele album heb gehaald en dat was geen miskoop. Waar ik het bij de vorige plaat in dit log nog over een te experimentele poging in de muziek had (oké wat één nummer betreft dan) is het hier mijns inziens uitstekend gelukt. ‘Crazy’ staat zeker niet voor zichzelf, nummers als ‘Smiley Faces’, ‘The Boogie Monster’, ‘Just A Thought’ en ‘Storm Coming’ doen er niet voor onder. Een hele fijne plaat die zich van begin tot eind laat beluisteren zonder ook maar één moment te vervelen. Net als het nieuwe album van ‘Van Hunt’ staat ook dit album nu al op mijn jaarlijstje van 2006.
Tot slot een ware klassieker die ik tot mijn eigen genoegen de afgelopen week enkele malen heb gedraaid. Deze plaat hoorde ik voor het eerst op 5 december 1986 (!). Het was de tijd waarin ik verslingerd raakte aan de muziek van Prince en omdat de brave man al diverse platen had uitgebracht stonden ze allemaal op mijn verlanglijstje voor sinterklaas. Gelukkig zag de goedheiligman in dat hij me hier een enorm plezier mee kon doen, want hij gaf me maar liefst vier lp’s van Prince. ‘Controversy’ (uitgebracht in 1981) is een zeer funky plaat (met vette baspartijen) waarop Prince zich in zijn teksten nogal expliciet (sexueel gezien) uitlaat. In die tijd was dat absoluut ‘not done’, maar het sprak mij en vele generatiegenoten enorm aan. Mijn persoonlijke favorieten zijn ‘Let’s Work’ (die bas, niet te geloven, wat geniaal), ‘Private Joy’ en ‘Jack U Off’. Dit doet wat mij betreft niks af aan de overige nummers of het album als geheel, want het staat (nog steeds) als een huis.
Uitleg: Het ontstaan van: Playing on my iPod
